Kasım ayının ilk günleri. İstanbul'da yağmur yoktu.Hava ılıktı.Gece yarısını çoktan geride bırakmıştık biz dışarıda gezinen sarhoş,aylak,evsis ve köpek takımı.kediler bizden daha akıllıydı. Sığınacak bir yerler bulmayı akıl edemilmişlerdi.
Karım iyi biriydi. Benim için şanstı bile diyebikirim. Ancak ben evlilik için kutsatdığı bir evliya değildim. Bir kadının sevgisinin sırtıma yükleyeceğine emin olduğum vicdan baskısını taşıyabileecek kadar güşlü değildim.O ağır sorumluluğu kaldırmak, beni ben yapan ne varsa ayaklarımın altında çiğnenmesi demek olacaktı. Bunun farkındayım.zaten buna göre de davranıyodum. Karım da farkındaydım vaziyetin.beni olduğum gibi kabul etmesi,etmese bile en azından tepeme binmeye kalkması soluk aldırıyodu bana.
