Tutunacak Dal

tut elimden

Ben yaşamın neresinden tutunsam kırıldı,elimde kaldı tutunduğum her dal. bir yudum sevgı ihtiyacım olan; ben lanetlenmiş bir kızım sanki dişi sevgiyi biliyorum, biraz hastalıklı anne sevgisi ama erkek sevgisini bilmiyorum .Belkide düzensiz ve tutarsız çarpık ilişkilerim ilk aşkım olan yani babamdan görmediğim sevgı yüzünden ...

Babam, insanın içini ısıtan bu sözcük benim içimi yaktı...Çünkü benim babam bağımlı ve hasta gözümü dünyaya açtığım yuva sandığım ev benim hapishanem sanki yuvadan başka herşeye benziyor. Babam eve geldiğinde annemi yine dövecek, herkes bir tiyatro izler gibi izleyecek ve bizimle sabah okulda alay edecekler.
Ben o sabaha uyanmak istemiyorum ablam ile birlikte evden kaçmak ve babasız bir yaşam hayali kurardık. Sahi babanın iyi olduğu ev nasıl bir yerdi? Bunu hiçbir zaman öğrenemeyecektim. Çünkü onun yapamadığı babalık benim omuzlarıma yüklenmişti. Ben artık babamın yapması gereken görevleri yapmalıydım. Annem bir adım atmış açlık bile olsa Sonunda ondan kurtulmuştu. Annem dayak yemeyecek ve tavukların kümesinde, de uyumayacaktı. Ama şimdide babamdan geriye kalan çatısı dahi olmayan evimizi yapmalıyız ve orayı yaşayabileceğimiz bir eve dönüştürmeliyiz ama nasıl? Ülkemizin durumu belli işsizlik dışa bağımlılık çok yüksek oranda. Ancak yurt dışına birisi gitmeli ve diğerleri yaşasın diye birisi hayatından vazgeçmeliydi. İşte bu kişi bendim çünkü annem hasta erkek kardeşim küçük ablam bir bankada çalışıyordu ama karnımız doymuyordu yarı aç yarı tok yaşayamıyorduk. Ah! Be babam ne olurdu sende bize sahip çıkan bir baba olsaydın. Bu kadar yük çok ağırdı be baba. Senin kaldırıp taşıyamadığın yükü ben nasıl taşırdım. Ama taşıyacaktım. Annem ve kardeşlerim için.