The child of larry

Chapter 9

Lola p.o.v.

Ik word wakker door iemand die me wakker schud. Langzaam open ik mijn ogen en zie ik dat het Niall is. Hij zit op mijn bed naast me. 'Hey, lekker geslapen? We moeten om twaalf uur bij het concertzaal zijn. Paul komt op ons ophalen' zegt hij. 'Hoelaat is het?' Vraag ik met mijn ochtend stem. Ik leun op mijn armen zodat ik wat omhoog zit. Hij kijkt op zijn horloge die hij om heeft. 'Half tien' zegt hij. Ik kreun van vermoeidheid en laat me achterover op mijn bed vallen. Hij lacht even. 'Sorry dat ik je zo vroeg wakker kom maken maar anders komen we te laat' zegt hij en gaat naast me liggen en trekt me naar zich toe. Ik word warm van binnen en begin te glimlachen. Ik leg mijn hoofd tegen zijn borst aan en hij geeft een kus op mijn haar. Ik wil hem eigenlijk vertellen hoe gelukkig ik me nu voel. Hoe verliefd ik op hem ben. Wat ik van hem vind. Ik wil hem vertellen dat ik hem niet zie als mijn broer zoals de andere jongens. Ik wil hem vertellen dat ik van hem hou en hem nooit meer kwijt wil. Het is stil. Na een tijdje zegt hij dat ik snel moet zijn en me aan moet kleden zodat we kunnen eten. Tien minuten later sta ik beneden en gaan we eten. Ik voel Niall's blik branden op mijn gezicht. Vlug kijk ik hem even aan. Hij kijkt snel weg. Ik eet mijn boterham snel op en ren naar boven om mijn tanden te poetsen. Wanneer ik klaar ben en in de gang aan kom om mijn schoenen aan te doen net zoals Niall en Louis, komt Paul binnen met de sleutel van het huis die hij heeft. 'Hey Lo' zegt hij vrolijk. 'Hey Paultje!' Zeg ik vrolijk en ik spring in zijn armen. Hij lacht. 'Jongens kom we moeten gaan!' Roept hij door het huis heen. Wanneer alle jongens er zijn lopen we naar het busje waar we mee naar het concertzaal rijden. Er zitten al twee bodyguards in. Het is stil wanneer het busje begint met rijden. Niall zit tegenover me. Iedereen is wel met iets bezig. Ik kijk naar Niall en wanneer hij merkt dat ik naar hem kijk gaat zijn blik van het raam naar mij. We kijken elkaar aan voor een hele lange tijd. Het lijkt wel een staar wedstrijd maar dan zonder competitie en zonder emoties. Althans van zijn kant denk ik, ik krijg alleen al warme gevoelens bij zijn blauwe ogen. Hij kijkt me aan zoals ik nog nooit iemand me heeft aangekeken. Ik ga een stukje vooruit zitten zodat onze knieën elkaar bijna aanraken. Niall kijkt naar mijn beweging om dichter bij hem te gaan zitten zonder dat het opvalt. Wanneer er een hobbel op de weg is en we iets meer omhoog springen op onze plaats legt hij snel zijn hand op mijn knie en kijkt vanuit mijn knie in mijn ogen terwijl ik stiekem glimlach. Ik hou van hem.