Giriş

204 17 16
                                        

Merhabalar... Sevgili okuyucu yolun buraya düştüyse o uçuruma sen de düştün demektir. Ve ben senin için bir sürü çiçek yetiştirdim. Bu hikayeyi yazmak artık benim için zorunluluk oldu. Burada uçurumun dibinde kalmış bir çiçek gibi kimse bulamasa da belki o uçurumda birinin umudu olmak için yazacağım. Sizin için çiçekler yetiştirmeye devam edeceğim. Belki bu dipte yalnız kalacağım ama eğer ki düşerseniz ben çiçeklerimle burada olacağım. Sevgiler.


    Bir uçurumun kenarındayım. Rüzgar saçlarımı dağıtıyor. Gökyüzüne kızıl fırça darbeleri vurulmuş. Yağmur yağmıyor ama gözlerim ıslak. Bir kadının ağlama krizinin sonundaki o sessizlik hakim. Bir kadın kadar suskun şehir. O kadın kadar güçlü ve yorgun. Gözlerim göğün mavisi ile kızılının kesiştiği yerde. Ruhum gökyüzü gibi ama gök görünmüyor. İçim gökyüzü gibi kızıl.

   Rüzgar bana intikamı fısıldıyor. Bir ezgi gibi savaş naraları söylüyor.  Onu duyuyorum, ona uyuyorum.

   Yüreğimde bir adamın sevdasının ağırlığını taşıyorum ama bu yüreği taşıyamıyorum. Yüreğimden taşan o sevda beni bu uçurumda yürütür. O uçurumun dibini gördürür.

   Artık bir uçurum kenarında değildim. O uçurumun dibindeydim, burası oldu evim. Bir adamın koynuna uçuruma düşer gibi düştüm. Bir sevdanın yolunda, uçuruma yürür gibi yürüdüm. Uçurumun dibindeki çiçek ile tanıştım. Buradaki tek mevsim sonbaharmış.

   Arkamdaki adama baktım. Bakmasam bile görebileceğim adama ezberlemek ister gibi baktım. Bir şey söylemek istedim. Susmak istemedim o an. Kelimelerim ağzımda büyüdü, içimde büyüttüğüm kıyamet küçülürken.

   "Düştün mü sonunda." dedi. Anladım beni beklediğini . Çünkü biliyordu eninde sonunda buraya düşeceğimi. Ona geleceğimi...

   Bana yaklaşırken gözlerimi ondan çekmek istiyordum ama bunu yapamazdım. Yapabilseydim bu uçurumda olmazdım. Bu dibi görmez, kelimeler içime sıra sıra sıra dizilmezdi. 

   "O çiçeği senin için büyüttüm."

   Ah Boran, bana kendi uçurumunda çiçekler yetiştiren adam. Bir şeyi yanlış biliyorsun. Ben buraya düşmedim, atladım. Sonunda adını koydum, ben en sevdiğin mevsimim.

HAZANWhere stories live. Discover now