Uważał sie za nikogo.
NIC szczególnego nie robił.
W jego zyciu nie bylo NIC co nadawało by mu sens.
Mówił ze jest tu po NIC.
Nie mówił NIC w szkole.
Z nikim nie rozmawiał.
Nie zachowywał sie inaczej niz inni.
On nie żył-on egzystował.
Znęcali sie nad nim za NIC,
bo czym miałby komuś przeszkadzać skoro nie robił NIC.
Wracał do domu cały w siniakach.
Nikt nie zapytał sie co mu sie stało.
On nie mówił o tym nikomu bo to przecież NIC takiego.
Ból z zewnątrz przejdzie-ten w środku zostaje na zawsze.
W końcu nie przyszedł do szkoly.
Nie było go dzien, dwa, tydzień.
Nikt nie zwrócił na to uwagi.
On byl przecież dla innych jak powietrze.
Nikt nigdy nie patrzył na jego zachowanie.
NIC nie wskazywało na to ze sie zabił-
gdy jego mama przyszła do domu i krzyknęła "wróciłam" jak zwykle- odpowiedziało jej NIC.
Znalazła go bladego z krwawymi bransoletkami.
Było już za późno...
On juz dawno odszedł.
Wszyscy przyszli na jego pogrzeb zastanawiając sie dlaczego?
Przecież on NIC nie robil, więc dlaczego zrobił TO!
Ale właśnie NIC było tym CZYMŚ.
Poprostu nikt nie usłyszał jego cichej modlitwy o pomoc.
Bo dla innych nie znaczył NIC...
Krótkie. Poświęcone pewnemu chłopakowi z mojej szkoły dla którego było niestety za późno. Niektorym wydaje się że śmierć to najlepsze rozwiazanie. Nie. To poczatek. Gdy odchodzi ta jedna osoba ,która nie dała rady inni cierpią.
