Elimde bulunan isimsiz kasedi, müzik çalarıma taktım ve o tanıdık sesin hüzünle konuşmasını dinlemeye başladım.
Derin bir nefes alır. "Merhaba Doğu, sanırım artık sana böyle seslenebilirim. Benim için hayatın doğduğu taraftın sen. Yaşama isteğimdin. Biliyor musun? Bugün gökyüzündeki güneş, hastalandı çünkü diğer gezegenler onunla boyutu yüzünden dalga geçtiler. Oysa ki içindeki ışık, bu kusuru örtmeye yeterdi. Ay bile onunla dalga geçti. Küçüklük aşkı ay bile onu aşağıladı. Peki neden? Bu soruyu kendisine sormaya ne dersin? Neden yaptın Doğu? Neden beni aşağıladın? Biliyor musun, kahramanlar insanlara böyle davranmaz. Onlar ile dalga geçmez. Bu nedenle ünlüdürler. Bu nedenle herkes onları sever. Sen benim kahramanımdın. Seni seviyordum... ama bu kahramanı öldürmenin hikayesi."
Son cümleye odaklandığımdan diğer cümleleri seçemiyordum. Kahramanı öldürmek. Yaratıcı bir isimdi ancak biri herhangi bir şeyi yaratıcı buluyorsa bu yeteri kadar iyi değil anlamına gelirdi.
Eğer duygusal anlamda çöküş yaşamamı bekliyorsa yanılıyordu. Bu şişkoya bir ay bile zor dayanmışken neden onu şimdi sevmeliydim ki?
