Çamurlu Takım Elbise

Bölüm 1

Bankta oturmuş bugün ne kadar daha sinirleneceğimi düşünüyordum. İşe alınmamıştım, nişanlım beni terk etmişti, yoldan geçen bir araba üzerime çamur sıçratmıştı. Ve şu an hava yağmurlu olmasına rağmen parkın her yerinde çiftler vardı. Şu an 'beni mi sınıyorsunuz' diye bağırıp küfür edesim geliyordu.

Evet, yağmurun altında koklaşmanız cidden çok romantik.

Çok orijinal.

Baktım burada daha çok çıldırıyorum oturduğum parktan kalkıp eve doğru yürümeye başladım. Eve geldiğimde çantamı ve anahtarımı kapının önüne koyup odama doğru yürüdüm. Üstümdeki ıslanmış takım elbiseyi çıkarıp, banyonun kapısına attım. Düzenli bir kız değildim zaten. Hoş gerçi 'eski' nişanlım için kız da değildim ya neyse.

Pijamalarımı giyip salona geçtim. Kendimi her an ağlayacakmış gibi hissediyordum. Koltukta ter oturup başımı aşağı sarkıttım. Ve düşündüm. İlk defa kendimi mutsuz ve tükenmiş hissediyordum.

Her zaman çok neşeli bir insan olmuşken şu son bir yıldır hiç durgun olmadığım kadar durgundum. Tek çocuktum. Anne ve Babamı Kütayha da bırakıp iş bulma ümidiyle İstanbul'a gelmiştim. İsmi bile bilinmeyen bir üniversiteden birincilikle mezun olmuştum lakin hayat yüzüme gülmemişti. KPSS hayatımı mahvetmişti. Burada hiç arkadaşım yoktu. Ve evde kalmama ümidiyle nişanlandığım herif beni terk etmişti.

Vasat bir durumdaydım kısaca.

Evet, hayatım boyunca aşka ve evliliğe inanmamıştım. Bana göre bunlar benim yaşayabileceğim şeyler değildi. Ki doğru bir varsayım olduğunu da her geçen gün biraz daha anlıyordum.

Yalnızdım. Beni bekleyen bir ev sahibim vardı. Bir de çamurlu takım elbisem.