Her zaman ki gibi onun evine doğru yorgun ama heyecanlı adımlarla yürüyordum.
Her zaman kalbimin kırılacağını bilerek oraya yürümekte ayrı bir ironiydi aslında. Ama kalp ya bu da işte dayanamıyor, vazgeçemiyor ondan.
Tam artık tamam diyorum vazgeçtim uzak duracağım ondan ama olmuyor.
Sarılıyor bana, ağlıyor hıçkıra hıçkıra. Ben de ağlıyorum tabi o ağlarken. Sanki ondan daha büyük bir acı çekiyormuşcasına.
***
Tanıtım kısmının sonuna geldik. Çok yakında 1. bölümde gelicek.
VOTE VE YORUM YAPMAYI UNUTMAYINIZ...
