In Denial Love

Chapter 8

Chapter 8

"Gusto ko lang malaman kung ano ako sayo. Kase naguguluhan ako eh.. Kung san ako lulugar."

Hinde ko na alam yung sasabihin ko. Masyado na rin maraming nangyare.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

SEMBREAK na.

At oo. Natapos ang isang semester na walang nabago sa nararamdaman ko para kay Nervin. At oo, in denial nga siguro ako tulad ng laging sinasabe ni Jane.

Anong gagawin ko eh natatakot ako weh. Baka masaktan lang ulit ako.. Pero mapaglaro talaga ang tadhana kase kung kailan naman okay na ko at natanggap ko na sa sarili ko, saka pa dumating ang araw na kinatatakutan ko.

OO. MAHAL KO NA SYA. INLOVE NA NGA TALAGA AKO.

Pero anu naman ang magagawa ko? Kung biruan lang lahat sakanya? Siguro nga, ito n yung tinatawag nilang one sided love.

Palagi pa rin kaming magkatext. Halos kada may pagkakataon siguro.. Sweet. Oo. Sobra. Pero hanggang biruan lang naman kase to eh. At alam ko sa sarili ko na hinde naman pwedeng maging totoo. Alam ko na wala akong dapat asahan..

Pero.. Bakit ganun?

Bakit kahit alam ko na biruan lang, eh gusto ko pa rin maniwala minsan? Yun bang gusto ko nalang utuin yung sarili ko para kunware masaya kami at mahal namin ang isa't isa.. Assumung diba?

Nakakatawang isipin na ang alam nya eh di rin ako seryoso sa mga sinasabe ko. When in fact, yun naman din lahat ng gusto kong sabihin. Lage nyang sinasabe na niloloko ko raw sya.. Puro kasinungalingan at joke lang naman raw yun.

Kung alam lang nya..

Minsan sa likod ng mga biro at kasinungalingan, may iba pang nagtatago bukod sa katotohanan.

Maaaring...

PAG'IBIG.

Lahat ng bagay na ginagawa nya, makes me love him more.

This is a battle, a battle between myself and I. Between fear and what I feel. Oh, let me rephrase that. A battle between FEAR and LOVE.

Dalawang salita. Four letters. Pero naging napakalaking tanobg sa buhay ko.. Minsan, kahit ilang beses nating itanggi sa sarili natin, tayo pa rin ang talo.

And I lost miserably. I'm a LOSER. A loser inlove.

Ngayon alam ko na kung ano ang nanalo between those battles. Dahil kahit ilang beses ko pa itanggi, wala pa rin. It seems na mas lalo ko lang syang minamahal habang dinedeny ko.. In that battle,

LOVE wins. And I lose.

Siguro dineny ko nga noon. At oo, natakot ako. Ayoko lang naman masaktan eh! Ayoko lang naman umiyak ulit. Pero paano? Paano? Natalo na ko e. Game over na. Dead end na. No more lives left.. Talo na talaga ako.

Pero bakit kung kailan tanggap ko na yung nilalaman ng damdamin ko, at saka pa darating ang bagay na kinatatakutan kong mangyari?

Hinde ko mapigilan umiyak. Masyado na kong attached sa tao na yun. Sweet talaga kami pag magkausap kami.. At mula pa noon, hinihiling ko nang magkatotoo lahat ng biro na to.