De bevroren roos

1

'Roselyn heb je alles?' hoor ik Hanna van onderaan de trap roepen. 'Ja ik heb alles dus ik kom er aan!' Mijn ogen bekijken nog elk hoekje van de slaapkamer waar ik mijn hele leven tot vandaag in sliep. Een zucht verlaat mijn mond als ik mijn zware koffer van de trap afsleep. 'Nou heb je er zin in?' vraagt Rens die me ook al van onder aan de trap stond op te wachten. 'Jullie maken er nog een groter punt van dan ik zelf', lach ik. 'Maar ja ik heb er best wel zin in. Een nieuw avontuur natuurlijk dus dat is wel leuk.' Er klinkt wat eenstemmige gemompel van wat mensen verder op terwijl ik mijn koffer al naar buiten rij. 'Is alles daar al dan?' vraagt Ezra die nonchalant met zijn lange lichaam tegen de witte Porsche aangeleund staat. 'Ja gelukkig wel anders moet ik ook nog op alles wachten of ik moest met zo'n busje gaan rijden.' 'Nou ja de auto staat klaar dus ik denk dat we afscheid kunnen gaan nemen van elkaar', zegt Finn die besloten heeft om mij af te zetten bij Schiphol. 'Finn kunnen Hanna en ik ook mee?' vraagt Yasmine die samen met Hanna mij eigenlijk het langst kent. 'Ja is goed we hebben nog wel wat ruimte.' Snel geef ik iedereen een knuffel al ben ik alleen een knuffelaar als ik me er goed bij voel. 'We gaan je missen hoor', zegt Niels. 'Ik ga jullie ook missen maar deze kans kon ik niet laten weg glippen.' Snel geef ik ze nog een laatste glimlach als mijn linkerbeen al in de auto staat.

'Roselyn je vlucht gaat bijna misschien moet je gaan inchecken', bedenkt Hanna die het er ergens nog best moeilijk mee heeft. Geen idee waarom eigenlijk misschien komt het omdat we elkaar toch al sinds de basisschool kennen. 'Ja misschien wel maar ik wil van jullie ook nog een knuffel', lach ik zacht. Terwijl Yasmine me in haar armen trekt fluistert ze nog snel iets in mijn oor. 'Misschien vindt je daar wel je liefde.' Mijn groene ogen laat ik rollen en onopgemerkt schud ik mijn hoofd. 'Ik denk het niet. Je weet hoe het gaat met mij. Aangezien ik die jongen een paar jaar geleden ook heb laten lopen.' Lachend schud ze haar hoofd 'Je bent gegroeid in dat opzicht, het komt wel.  Maar nu moet je echt gaan want anders mis je je vlucht nog.' Snel trek ik Hanna en Finn nog in een knuffel en wens ze het beste. Ik loop op de douane af die met het jaar strenger lijkt te worden.  Een streng uitziende vrouw met haar blonde haren in een staart kijkt voor mijn gevoel dwars door me heen. 'Leg hier uw koffer maar even neer', zegt ze streng.                                                                     Iets wat ik altijd fijn vond om naar Londen te gaan is om maar een half uur tot een uur te hoeven vliegen. Ik strijk mijn zwarte jurk even goed waarna ik mijn koffer zoek die langs komt op de band. 'Waar blijft die koffer nou dan?' hoor ik een oud Nederlands paar zeggen met een extreem erge Amsterdams accent. Snel pak ik mijn zwarte koffer van de band ook al staat dat oude paar er nog steeds. Die vinden hun koffer ook nog wel, denk ik. Iets verderop zie ik een taxichauffeur staan met een naambordje in zijn hand. Met een snelle pas loop ik op de chauffeur af die donker haar en bruine ogen heeft. 'Jij bent Roselyn?' zegt hij in het Engels. Ik knik beleefd als hij mijn koffer aanneemt. 'Dank je', reageer ik terug in het Engels. 'Was uw reis goed?' gaat hij verder als we in de taxi zitten. 'Ja ik ben altijd blij dat er niet zo'n grote afstand tussen Nederland en Engeland zit.' De drukte van Londen komt me steeds meer te gemoed hoe verder we de binnenstad in rijden. 'Bent u hier op vakantie dan?'        'Nee ik ga hier wonen voor een tijdje omdat ik werk aangeboden heb gekregen.'                                             'Wat voor werk als ik vragen mag.' Zijn stem klinkt erg zwoel in mijn oren en ik zwijmel bijna telkens weg bij zijn accent. 'Ik ga iets met geschiedenis doen maar wat dat weet ik nog niet echt. Wilt u dit werk ook altijd blijven doen dan?' Hoofdschuddend kijkt hij naar mij via de achteruitkijk spiegel. 'Nee ik zou graag de schrijverswereld in willen maar ik kon beter eerst even dit werk gaan doen.'                      'Dus ik zit hier met een toekomstige chauffeur in de auto', lach ik.                                                                         'Als je het zo wilt noemen ja misschien wel ja', lacht hij mee. 'Ik heet trouwens Thomas', glimlacht hij via de spiegel. 'Roselyn maar daar was je waarschijnlijk al achter.' Hij stopt voor een groot wit gebouw die er van de buitenkant er vrij oud uitziet. 'Heel erg bedankt voor de veilige rit', bedank ik hem als ik mijn koffer van hem aanneem. 'Als ik u ergens naar toe moet brengen zegt u het maar. Hier is mijn kaartje.' Ik bedank hem nog extra als ik de lucht van Londen al in me opneem. Snel loop ik de niet al te grote trap van het gebouw op om vervolgens naar mijn nieuwe appartement te gaan. 'Ben jij de nieuwe buur?' hoor ik een vrouw van een paar jaar ouder dan ik zeggen op zo'n typisch Britse manier. 'Ja ik denk het. Ik ben hier wel net komen wonen', antwoord ik beleefd. 'Welkom als ik je ergens mee moet helpen kan je altijd aankloppen', zegt ze als ze vervolgens al de trap afloopt. Ik gris de zilverensleutel uit mijn jaszak. 'Nou laten we eens gaan kijken hoe het geworden is', zeg ik zacht in mezelf als ik het slot al omdraai. Nu kan het nieuwe leven voor een paar maanden echt gaan beginnen.