Kimsesiz

-1-

Gözlerimi açmıştım annemsiz bir sabaha. İlk defa 'Uyan kızım, kahvaltı hazır!' Diyen bir annenin sesiyle uyanmamıştım güne. Annesizliği bilmiyordum. Her gün, her saat, her dakika annemi arıyordum. Her anımda.

Babam bir demir-çelik fabrikasında çalışıyordu. E oralar da vardiyalı olduğu için kimi zaman babamı gündüz, kimi zaman gece görüyordum. Erkek kardeşim 17 yaşındaydı. Erkek kardeşim dediğime bakmayın. Benden 2 yaş büyük. Onu da annemin gidişi çok üzmüştü. Annem gittiğinde o 7 yaşındaydı. 2 gün sonra da ilkokul başlamıştı onun için. Çok mutluydu. Hep ' Anneme de bu resmi götericem. Çok beğenecek.' Şeklinde cümleler kurardı. Her zaman parkta annemle babamı el ele otururken, kendisi salıncak binerken ve bende onu sallarken, gülümseyen güneş ve pembe bulutlar çizerdi kağıdına. Yeşil gözlü siyah beyaz kedi ve yakalamaya çalıştığı mor kelebek. Umutları gibi...

Annem gittiğinde ben 5 yaşındaydım, şimdi ise 15. Ah ne çabuk geçiyor zaman! Annem gideli 10 yıl olmuş. Dile kolay. Annemin gidişini hiç haz edememiştim. 12 yaşıma kadar babama 'Annem ne zaman gelecek? Onu çok özledim. O beni özlemiyor mu?' Şeklinde sorular sorardım. Okulda sınıf kermeslerinde herkes isim yazdırıyordu. Ben para veriyordum,istemeyerek de olsa. Başka arkadaşlarımın anneleri börek, kek yapınca o sınıfta böbürlenmelerini duydukça ya ağlardım yada sınftan koşarak giderdim. Öğretmenlerim az koşmadılar peşimden. 'Ecrin!' Diye. Evet, adım Ecrin. Ecrin Yaşar. Ne kadar da güçlü bir ismin var diyorlar bana. İsmim güçlü, ama ben değilim. 15 yaşında lise 1'e yeni geçmiştim.
Bir abimi de 14 yaşımda kaybetmiştim. Askerdeydi abim. Şehit oldu, 1 yıl ağladım. Hala ağlıyorum. Ama bundan annemin haberi bile yoktu.

15 yaşında, Van depreminde babamı ve abimi kaybettim. Annem ise yok. Diğer abim şehit. Kalmıştım ortada. Evet kalmıştım. Gidecek kimsem yoktu. İşte o gün başlamıştı hayat benim için.