Oliver Patterson

Rozdział 1

Witam nazywam się Oliver Petterson mam siedem lat i interesuje się sportem.Mój kochany tatuś ma na imię Marian bardzo go kocham ze względu na to,że jest pijakiem.Moja mamusia miała na imię Anastazja, umarła ona w 2013 roku bardzo ją kochałem.Umarła ona na raka za bardzo nie wiem jakiego ale tatuś mi mówił że wszystko będzie dobrze.

Za bardzo nie lubię chodzić do szkoły bo dzieci mnie nie lubią, cały czas mnie wyzywają i biją.Zawsze jest mi przykro gdy mówią ,że moja mamusia mnie nie kochała i umarła przeze mnie,ale to jest nie prawda.Często śmieją się z moich ciuchów i, że mnie na nic nie stać.To nie jest moja wina,że mój tato pracy nie może znaleźć.Wakacje będą za 2 tygodnie, na wakacje pojadę na jakiś obóz nie grzecznych dzieci,tato mnie tam wyśle.Za bardzo nie wiem po co ,przecież jestem grzecznym chłopcem.

2 tygodnie później.

Jestem już na obozie.Myślałem że będzie trochę ładniej to wyglądało, a tam nie ładne domki na 4 osoby.Było 10 domków a dzieci 100 to wynika na to,że w pokoju będzie 25 osób nie wiem jak się tam pomieścimy.Już się rozpakowałem zająłem najlepsze miejsce na podłodze,jestem bardzo z tego dumny.Mój kolega ze szkoły Alex też tu jest ale jak widać mnie nie poznaje bo do niego machałem a on nic.Jeden najgorszy minus,który tu znalazłem odkąd tu jestem to że, toaleta jest na dworze i bardzo w niej śmierdzi.

Następnego dnia. Godzina 05:15.

-Pobudkaa!!!! krzyczy drużynowy.

-Ubierać się nędzne poczwary!!!!!

Jestem z siebie bardzo dumny bo jako pierwszy stałem i drużynowy mnie pochwalił i powiedział że coś ze mnie będzie.Po chwili poszliśmy do jakiegoś dużego domku i tam zgolili nas na łyso i teraz wyglądam okropnie!

Jak już nas ogolili zabrali nas do lasu,znaczy my biegliśmy a drużynowi jechali autem. Biegliśmy okrągłe 20 minut i nagle auto się zatrzymało, byliśmy w głębi lasu.Drużynowy otwiera drzwi od auta i mówi do nas:

-Teraz gówniarze macie sami dotrzeć do obozu! Tylko najtwardsi i wytrzymalsi dotrą do celu! Streszczajcie się! Bo za 2 godziny będzie ciemno.

Gdy drużynowy to oznajmił bardzo spanikowałem ponieważ, jak biegliśmy to po drodze widziałem wilki i teraz boje się ,że mnie zjedzą.