You Don't know How much I LOVE YOU

YDH ILY (One shot story)

Maraming dahilan kung bakit gusto mag-abroad ng ibang tao. Ang iba kaya gusto makapag-abroad  ay para sa pamilya nila para may maibigay na malaking halaga sa kanilang pamilya dala na rin ng kahirapan. Mayroon namang para magkaroon lang ng karanasan sa abroad. O kaya naman may gustong takasan na problema sa buhay halimbawa na lang ako.

"Gusto ko umalis",hindi dahil para lang magaral para takasan ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Ang alam ko lang pagumaalis ako dito makakalimutan ko ang lalakeng minahal ko ng sobra higit pa sa sarili ko.

Nakaupo na ako sa upuan para hintayin ang flight ko  para pumunta sa Europe at para dun na rin tapusin ang paga-aral ko.

Iiwan ko na ang tanging lalakeng  minahal ko bukod sa buong pamilya ko at ang mga alaala namin mga masasayang alaala simula pagkabata mga iyakan at damayan namin sa mga problemang kinakaharap namin at ngayon isa na lamang alaala ang lahat. Pero di ko yun kakalimutan dahil isa yon sa mga inspirasyon ko para makayanan lahat ng problemang dadating sa akin.

Flashback:

"Lianne"tawag saking ng tita ko.

"Bakit po tita"Pagtatanong ko ng makita ko siya sa Sala na may kasamang batang lalake na mukhang mas matanda sakin ng Isang taon.

"Lianne halika dito papakilala kita dito sa kasama ko."

"Sino po siya tita?"Pagtatanong ko sa kasama niyang lalake.

"Si Yzekiel"Katulad mo din siya Lianne ulila na rin siya. at kaibigan ko yung magulang niya at wala namang aampon sa kanya kasi yung iba niyang kamag-anak nasa probinsya at may kanya-kanya ng pamilya kaya nakiusap yung mga kamag-anak nila na ako na lang ang magalaga sa kanya.

Katulad ko rin pala siya wala nang mga magulang. namatay kasi ang mga magulang ko dahil sa Car Accident . "Hi Yzekiel ako nga pala si Lianne"pagbati ko sa kanya kaya nginitian niya lang ako.

"Naputol ang pagiisip ko ng nagring ang phone ko." Tumatawag sakin si Ezekiel ilang beses kong di pinasin pero makulit siya tinawagan ng tinawagan niya ako kaya wala akong choice kundi sagutin na lang ang tawag niya.

Pinakinggan ko lang yung phone ko hanggang sa nagsalita na siya." Lia------nne........Wag......mo.....akong....Iwan.....di ko......kaya..... pillit siyang nagsasalita habang umiiyak. Di ko alam basta nagkusa na lang bumuka ang bibig ko at sinabing. "Oo Yzekiel di kita iiwan" habang sinasabi ko sa kanya yun di ko mapigilang lumuha.

"Hindi ako aalis, Hindi ako tatakas at Hinding-Hindi ko kayang Iwan si Yzekiel."

"Dali-Dali akong pumunta sa Ospital na sinabi sakin ni Yzekiel." Pinagtapat niya sakin na may sakit siya "Brain Cancer" Stage 4" di nila alam kung hanggang kailan pa mananatiling buhay si Yzekiel dahil nung nakaraang buwan mas lalong tumundi na yung sakit ni Yzekiel at nung nakaraang buwan lang din akong naging selfish sa kanya.

Dahil akala ko.........

Di niya ako kailangan..........

Akala ko ayaw na niya sakin......

Akala ko ayaw na niya akong makita.....