Fall

Chapter One: Reminiscing The Old Memories Part 1

"Some lessons are best learned through pain. Sometimes our visions clear only after our eyes are washed with tears."

Rain's Pov

"I love you baby :)" I can see the sincerity in his eyes when he say those words.

I smiled at him and say "I love you more babe :)" Then he kissed me on my forehead.

Nandito ako ngayon sa terrace ng condo unit ko. Wala lang gusto ko lang magpahangin kaso may biglang memorya ang pumasok sa isip ko. Yung sa amin ni Tristan noon. Hanggang ngayon I still can't imagine na sa haba-haba ng panahon na pinagsamahan namin, magkakahiwalay parin pala kami. It's almost 2 years since that day happened. Akala ko nananaginip lang ako na sana panaginip lang talaga pero hindi eh ! Totoo sya! Wala ng kami. T^T I so love him to the point na kahit niloko nya ako eh di ko parin sya kayang pakawalan pero sya na ang bumitaw so all I have to do is to accept the fact that were done. He's gone! My baby is no longer mine. 3 years and a half din ang naging relationship namin. Di nga expect na magtatagal kami ng ganon.

But sabi nga nila, walang forever! Mga bitter eh no?! Haha :) pero seryoso, baka nga talagang walang forever kasi kami nga ni Tris na akala mo ay almost perfect na eh nagkahiwalay pa. Saklap naman masyado di ba? Hayy nako! Tama na nga tong drama di pa ko nakapagpapakilala eh!

By the way, I'm Lorainne Venice San Jose, 3rd year sa college and I am a Tourism Student sa Sandfords University. I live alone dito sa condo ko. SOME of my friends (some kasi wala naman ako masyadong kaibigan) eh ang swerte ko raw kasi nasa akin na daw lahat. Kayamanan haha, kagandahan (di naman talaga maipagkakaila yun!) at lahat lahat na. Pero di nila alam maraming kulang sa akin. I live with a broken family. Hiwalay si Mom kay Dad at si Mommy nalang ang kasama ko. Minsan lang din naman kami magkasama kasi she's too busy working abroad kaya seldom lang kami magkita. Naging independent ako, namamanage ko na ang sarili ko kahit ako lang mag-isa. Pero nung dumating si Tristan sa buhay ko, nasanay akong laging may kasama kaya siguro ang hirap para saakin na ilet go sya. Hayy nako! Bwisit naman tong talambuhay ko eh. Tinatraydor ako ng mga peste kong luha. Tama na nga tong kadramahan ko. Naiiyak lang ulit ako eh!!