Moonlight Sonata

I. Enigma

Chapter I

 Enigma

* * * 

"Alejandro!"

Biglaan ang aking naging pagkatayo matapos marinig ang aking apelyido. Dahil na rin sa mabilis na pagkilos ang mabilis din na pag-gewang ng sahig na aking kinatatayuan. Agad ko rin naman itinuon ang tingin sa harapan matapos ibalanse ang sarili sa kahihiyan. Sa harapan ng pisara, kitang-kita ko kung paano mamula sa galit ang aming propesor.

Habang pinoproseso ng aking utak kung ano na naman ang pwedeng i-dahilan, hindi ko na mapigilan ang marahang pagpunas ng inaantok ko pang mga mata. Mula sa aksyon kong iyon ay ramdam ko panibagong galit na kinikimkim ngayon ng matandang nasa harapan. Hindi ko naman kasi inakala na ang isang oras na klase nito ay gagawin ko rin oras ng aking pagtulog

"Ang sarap ng tulog mo, ah?" Rinig ko ang mapang-asar na bulong ni Willow sa aking likuran.

Pabulong din naman akong nagsalita, "Tumigil ka nga."

"Bakit? Ang saya kaya."

Kahit nakatalikod, dama ko kung paano nito pigilan ang pagtawa habang sinasabi ang mga katagang iyon. Bigla tuloy akong nainis. Kaibigan ko siya pero hindi manlang ako nito ginising para paalalahanan!

Mabilis ko nalang binalik ang aking tingin sa aming propesor na may hawak na ngayon na libro. Hindi ko naman mapalagay ang aking sarili matapos makita kung paano nito bigyan ng pwersa ang pagkakahawak doon.

Ibabato ko ba sa akin 'yon?

"Miss Alejandro, is my class really that boring?"

Agad din naman akong sumagot, "N-no, Sir!"

"Then, why do you also go to that extent of sleeping carelessly...while not having any concern about me?" Litanya nito habang ramdam ko ang pigil na galit na bumabalot sa mga katagang iyon.

Hindi ko tuloy mapigilang isipin na yumuko nalang at magtago sa ilalim ng aking mesa. Pagkatapos ng katagang iyon ay iilang impit na tawa ang sumalubong sa akin. Maging ang babaeng nasa likuran ko ay nakisabay na rin. Gusto ko nalang maglaho dahil sa hiya. Pero hindi dahil sa tinawag na naman ni Sir Valencia ang atensyon ng buong klase para pagtawanan ako. Ito ay dahil wala akong mahagilap na sagot para depensahan ang sarili mula sa paratang nito. It's like my mind was utterly blank that it can't even process any words. As if, I was being tongue tied to the fact that every words that our professor spoke, is coincidentally true.

Pero sa kabila ng nararamdaman ko na kahihiyan, impit pa rin ng tawa ang naririnig ko mula sa aking likuran.

"S-sorry po talaga, S-sir Valencia."

"...h-hindi po talaga mauulit!" Nauutal ko na bigkas.

Mabilis naman ang ginawa nitong pag-iling, "You said it last time!"

"...pero hindi ka pa rin nagbabago!"

Hindi ko naman napigilan ang marahang pagpikit at pag-iling nang maalala kung paano rin ako nangako noong nakaraang buwan. Kung paano ko sinabi na hindi na ako muling matutulog sa klase maging ang pagsasabi na makikinig na sa bawat lecture na ibibigay nito.