Toeval ~ Ft. Cameron Dallas

Proloog

Lieve

Denk je dat het makkelijk was om afscheid te nemen van mijn ouders, denk je dat het makkelijk is om alles achter je te laten. Zonder nog aan één herinnering te denken, of nog naar een gedachtes over je ouders die jou op de aarde hebben gezet en zomaar afscheid van je namen. Alsof ik er klaar was om alleen achter te blijven. Ik wil niet alleen blijven, ik heb niemand. Ik heb niemand waarbij ik terecht kan. Oké, ik heb mijn vriendin

Nu staar ik hier naar. Naar de foto die ik al de hele dag in mijn hand vastheb, die ik nog niet één keer heb losgelaten. Ik draai hem voor de zoveelste keer om, in een sierlijke en rommelig handschrift staat er: 23-09-2003 Getty Center, LA. Ik wist één ding helemaal zeker. Ik wist het gewoon zeker. Mijn ouders hebben al die tijd gelogen tegen me, maar waarom?

Ik heb een broer, waar ik al heel mijn leven niks van wist. Ik wist niet dat ik een broer had, een broer die misschien ouder dan mij is, me misschien zal steunen in deze vreselijke tijd. Ik laat de foto uit mijn handen vallen. Hij weet niet dat zijn ouders zijn omgekomen bij een auto ongeluk, dan zou hij me allang opzoeken. Wat ik wel weet is dat ik zo snel mogelijk naar hem toe moet gaan, maar ik weet niet waar hij woont, ofdat hij al een kind heeft of intussen al is verhuisd. Caleb Raymon. Dat was de naam die op de foto stond samen met mijn naam. Caleb. Zijn naam galmt door mijn oren als vogels in een vroege morgen.

Ik weet zijn naam, ja. Dat is het enige wat ik van hem weet. Verder is er niks van hem in dit huis. Maar dan ook echt niks. Ik haal een hand door mijn haren, ik raak gefrustreerd en gek.

Ik ren naar m'n laptop en open internet, ik typ Google in en daarna op Twitter. Denk na, Lieve. Je kunt hem niet zomaar een bericht sturen. Wat denk je wel niet? Als ik eenmaal op Twitter ben ingelogd heb ik 1 volgverzoek. Wacht wat? Ik klik hem aan en bekijk hem afwezig.

@CameronDallas wilt u volgen.. Ik klik hem weg, daar heb ik geen zin in. Ik besteed mijn tijd er verder niet meer aan, ik typ Caleb Raymon in. 1 persoon, die er staat, 1 fucking persoon. Op de één of ander manier wilde ik dat er helemaal geen persoon uitkwam. Heb ik wel de moed om hem een bericht te sturen? Het lijkt wel uren dat ik naar zijn profiel staar. Grappige tweets met puppyfoto's waarom ik moet lachen vind ik alleen.

@C.Raymon: snotaap die je bent x cameron.

Ik frons mijn wenkbrauwen, is dat niet die jongen die me een volgverzoek stuurde? Snel schud ik mijn hoofd en richt me weer op andere tweets. Ik moet weten wat hem bezighoud, waar hij van houd en waar hij woont.

Ik klik op stuur privébericht en denk na. Wat moet ik in godsnaam naar hem sturen? Ik durf het niet meer, nee. Ik doe het niet. Ik red me wel, ik ben 17, hoe moeilijk is het om jezelf een beetje te onderhouden?

Ik kijk de kamer rond, de stilte in dit huis verdraag ik niet langer meer. Ik kan dit niet, ik kan dit niet alleen. Niet weer, Lieve. Niet huilen, alsjeblieft. Gefrustreerd veeg ik mijn tranen weg.

Ik typ, ik begin gewoon te typen.

@Lieve~Raymon~ : Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik hiermee moet beginnen, maar ik begin gewoon. Het spijt me dat ik je op dit moment lastigval, maar ik heb je nodig. Ik weet alles, ik weet dat je tegen me hebt gelogen. Ik weet dat mijn ouders tegen me hebben gelogen, maar ik heb je nodig. En wel nu. Lieve.

Urenlang staar ik naar mijn scherm, de helft van de tijd besteed ik aan zijn tweets te lezen, die onwijs grappig zijn. Waardoor ik bij het lachen een glimlach tevoorschijn haal.

Ik hoor weer een melding via mijn laptop, waardoor ik opschrik. Laat het hem zijn, alsjeblieft. Alsjeblieft laat het hem zijn. Maar als ik bij mijn meldingen klik staat er alleen: @CameronDallas heeft je een volgverzoek verstuurd. Was dat niet die... Ik schud snel mijn hoofd, vieze stalker die hij is. Snel klik ik op afwijzen en verlaat zo snel mogelijk de pagina. Als ik weer een melding krijg wil ik bijna gaan schreeuwen. Bijna, maar nee. Het is niet Cameron, maar Caleb.

@C.Raymon: Waar ben je nu?

@Lieve~Raymon~ : Nederland.

@C.Raymon: Spring gelijk het vliegtuig in, we moeten praten.

Ik denk dat hij met die woorden het gesprek afsloot. Oké, dat had ik dus niet verwacht.

------------------------------------
Halloooo mensjes!,

Dit was het dus het proloog van dit leuke boek! Wij vinden het in iedergeval super leuk als jullie ons nog even volgen en voten op dit hoofdstuk!

Kiss Jeilay_x❤️