Lost (ONHOLD)

Chapter 1

                                                                                          CHAPTER 1
Het geluid van rennende voetstappen door de smerige steegje en kleine plasjes vult de lucht. Het maanlicht verlicht het modderige pad. De lichte miezer zorgt voor een wat koelere nacht.

Rood haar danst in de wind en glinstert als vuur in het zoete maanlicht. Een klein meisje rent zo hard als haar benen toelaten. Het enige geluid wat ze maakt is het stappen in een plas en het happen naar lucht. Meer voetstappen volgen. Het kleine meisje is nog niet voorbij de bocht of ze wordt al aan haar haar terug het steegje in getrokken. Grijnzende mannen kijken op haar neer. Hun ogen lijken wel licht te geven. Ze duwen haar op de grond zonder enige moeite, en trappen haar één voor één op de eerste beste plek die ze kunnen raken. "Je dacht weg te kunnen rennen he. Fout gedacht." Ze trappen haat op elke plaats waar ze haar maar kunnen raken en genieten van elke seconde. Het meisje probeert wanhopig haar gezicht en buik te beschermen en rolt zich helemaal op tot een balletje. Tranen stromen over haar wangen en de pijn wordt haar te veel. Zodra ze probeert te schreeuwen krijgt ze een harde trap in haar maag. Het enige wat nog over haar lippen komt is bloed wat ze met moeite ophoest. De mannen staan te kijken met een geamuseerde grijns op hun gezicht geplakt. Het kost haar moeite om haar ogen open te houden, en niet toe te geven aan de duisternis die maar al te graag haar hoofd vult. Eén van de mannen valt op de grond met een bloedend achterhoofd. Zijn plaats word ingenomen door een lange, goed gebouwde jongen met wit haar nog mooier dan sneeuw en het lijkt te glimmen in het maanlicht. Het leek betoverend tot haar zijn bloed rode ogen opvallen. Hij kijkt haar emotieloos aan. Toch kan ze een hint van woede zien in zijn bevroren gezicht. Hij kijkt op deer de verbaasde mannen die vol afschuw kijken naar hun gevallen kameraad. Het kleine meisje kan een klein sarcastisch lachje horen nadat de lucht werd gevuld met druppels van bloed. Eén voor één vallen de mannen op de grond in hun eigen plasjes bloed. Het meisje haar gezicht zit onder het bloed en blauwe plekken. De wit harige man kijkt neer op haar met zijn kille ogen. Hij hurkt voor haar neer en steekt zijn hand naar haar uit. Uit reflex trekt ze terug en wachtte op de klap die maar niet kwam. Ze opende haar ogen weer op te zien hoe hij haar optilde en afklopte. Zodra hij haar gevoelige arm raakte keek ze pijnlijk. "Je hebt geluk kleintje. Je had dood kunnen zijn." Voor het eerst laat hij een emotie zien. Hij is bezorgt. Hij tilt haar op en brengt haar ergens heen. Het maakt haar al niet meer uit waar. Alles is beter dan waar ze vandaag kwam. De duisternis neemt alles over. Haar ogen sluiten en haar bewustzijn slipt langzaam weg.

~Alle rechten naar de schrijver en niet stelen AUB~