MATMAZEL

İYİLİĞİM İÇİN...

Hava alaninda,ismimi çağiran son anonsu duyduğumda bi elimde çok da buyuk olmayan

bavulum,diger elimde buyukce bi cantamla kalabliga dogru ileliyordum.

Turkiye gidecek ucaga dogru ilerlerken sanki bir kuvvet beni arkamdan itiyor,her ne

kadar gitmek istemesem de saniyeler gectikce ucakla aramdaki mesafe

azaliyordu.Fransadan Turkiyeye gidecek ucaga bindigimde bavulum ve cantam elimden

alindi,ustum tarandi.Koltuguma dogru gittigimde yerimde oturan birilerinin oldugunu

gordum.Oturan,fransizca sivesiyle Turk oldugunu belli eden bi gencti.Kucuk bi diyalog

sonrasi herkes kendi yerine gecti.Klasik bi uçak kalkisi,daha klasik bi uyku modu...

Uyandim.Etraftakicurcuna,durumun ciddiyetini fisildar gibiydi.Yetismistim.Hava

alanindan kurtuldum ve bavullarimla taksi beklemye başladim.taksiye binecektim ama

çarşi civarinda inip yuruyerek devam edecektim.Yurumek benim icin en eglenceli

seylerden biri olmuştur her zaman.Uzerimde de rahat kiyafetler olnca-ki atlas

kumasindan beyaz bi tulum giymistim-daha cok yuruyesim gelmisti.

Taksi gelince hemen bavulumla cantami bagaja yerlestirdim ve yerime

gectim.Şofor,saçlarinda hafif beyazlari olan orta yaşta bi amcaydi.Telafuzunu

beceremediğim Turkcemle gitmek istedigim yeri soyledim.

Peki şimdi ne yapacaktim?? Yuzlerini dahi gormedigim amcalarim"iyiligim icin "beni

buraya gelmem konusunda ikna etmislerdi.Dogru duzgun konusamadigim Turkceyi

konusmak zorunda olup şivemle dikkat çekerken mi iyi hissedecektim,10 yildir

gormedigim akrabalarima karsi samimiyet gosterisi yaparken mi?

Arkadalar bu benim ilk hikayem ve desteginize vote ve yorumlariniza gercekten ihtiyacim var!!