BENİMSİN !

Bölüm 1 - Öğreneceksin Sevmeyi

" Karanlıkta yolumu gösteren tek aydınlığımsın . "

Ömrü boyunca hiçbir erkeğin elini tutmayan , kendini çirkin gözlerden saklayan , kendini korumayı bilen , asi bir kızdı Eylül . Çok güzel gülümsemesi vardı . Kapalı bir kızdı , giyimine dikkat eder ve çok güzel giyinirdi . Her şey yakışırdı adeta .

Ama bilmiyordu ki başına gelecekleri , acaba nasıl kurtulacaktı , yoksa esir mi olucaktı duygularına .

Eylül liseyi bitirmekle uğraşan bir kızdı . Lisede son senesi ve mezuniyetine sayılı vakit kalmıştı . Ailesiyle ve arkadaşlarıyla iyi anlaşan uysal bir kızdı . Başına geleceklerden haberi olsa belki de arkadaşlarına uyup mezuniyeti kutlamak istemezdi .

Eylül eski nostaljik bir mahallede , ailesiyle birlikte ahşap , kırmızı boyalı , 2 katlı bir evde yaşıyordu . Ahşap ev oldukça eskiydi ve kapıları açıp kapanırken gıcırtı yapıyordu . Eylül'ün odası çatı katındaydı ve ufak bir balkonu vardı . Balkon kenarlarında papatya çiceği ve gelincik vardı , balkonun köşesinde balkonun tavanına kadar uzanan gül vardı .

Eylül'ün odasına gelince , adeta büyüleyici bir düzene sahipti . Balkona yakın bir şekilde çalışma masası , odanın köşesine yatay olarak konulmuş yatağı , ve geri kalan kısımları , her bir tarafı kitaplarla dolu olan raflar vardı .

Eylül sonunda mezun olmuştu ve hayallerine ramak kalmıştı . Fakat her şey geride kalıcaktı onun için .. Hayallerini düşüncek vakti olmuycaktı ki zavallı kızın . Hayaller kurmasına gerek kalmıycaktı aslında . Mezuniyet gecesi arkadaşlarıyla mezuniyeti kutlamak için Eylül'ün çatı katında toplandılar . Çekirdek , çitos , pasta ve kolalarla geceyi geçiriyorlardı . Eylül bi ara balkona çıktı , etrafa bakıyordu ki , ne görsün ? Onu gözetleyen biri vardı . Gözleri onda takılı kalmıştı . 3-4 saniye göz gözeydiler , herif Eylül'e bakıp gülümsüyordu , tatlı ama gözleri kararlı bir şekilde bakıyordu . Eylül hemen odasına geçti , ürkmüştü zavallı kız . Arkadaşlarına demek istemedi .

Saat 10'a geliyordu , arkadaşları Eylül' ün ailesiyle uğurlaşıp , evlerine dağılcaklardı . Neyse ki aklında atmayı başarmış odasında yatağına uzanmış bir şekilde panduf ve eşofmanlarını giyerek en sevdiği kitabi okuyordu . Saçlarını rastgele bağlayıp topuz yapmıştı . Telefonu çaldı , isim yoktu . Tanımadığı bir numaraydı . Umursamadı , açmadı telefonu fırlarttı , yatağın bir ucuna .

Susar mı telefon ?

Eylül en sonunda telefonu açtı .

Rahatlatıcı ve kararlı bir sesle " hazırlan , 'BENİMSİN' ! " dedi . Evet bu o herifti , o olmalıydı başkası olamazdı . Eylül çok fena ürkmüştü . Ailesene ve kendine birşey olmasından korkmuştu . O korkuyla balkondan dışarıya baktı , çok şanslıydı ki , onu gözetleyen bir manyak yoktu .

Tedirgindi , bekliyordu .