endişe...

222 29 11
                                        

Hastanenin ağır kokusu ve o sessizlikte dalıp gitmiştim.O sırada Annem danışmanla konuşuyordu.Her çarşamba olduğu gibi psikolog randevum vardı artık çok yorulmuştum.Annemin hatrıda olmasa asla şu kızıl ördeğin (psikoloğun)yanına gitmezdim.Annem yanıma yaklaşıp o tatlı sesiyle;

-Ateş hadi sıra sende.
-Anne bu son olsun olur mu?
-Umarım... dedi bıkkın bir halde .O da artık çok yorulmuştu.Kızıl ördeğin birşey yapacağı yoktu ama umut işte...

Derin bir nefes alıp odaya girdim.Yine o iğrenç çürük lavanta kokusu ve yine karşımda o kızıl ördek.Konuşmaya başlamadan önce derin bir nefes aldı.Bu kadını iğrenç ses tonuyla nasıl psikolog yapmışlar hala anlayamıyor-um.

-Ateş hanım sorununuzu anladık.Sizde aşırı derecede bir insana bağımlı olma hali var ve bu kişi anneniz.Bu büyük bir sıkıntı teşkil ediyor.

-Gerçekten mi?Gerçekten 13 seansta sadece bunumu anladınız.sıkıntının bu olduğunu biliyoruz .Sizin bir çözüm yolu üretmeniz gerekiyor .

Hafifçe kırmızı kafasını kaşıyıp gözlüğünü düzeltip bana ciddi bir bakış attı.

-Bak Ateş .17yaşında olmana rağmen okula giderken ağlaman,geceleri annenle uyuman,sırf onu görmek için okuldan kaçman bunlar normal değil.
Üzgünüm ama hayat şartları Annen birgün ölecek! O zaman ne yapacaksın bunu hiç düşündün mü?

Kelimeler havada asılı kalmıştı .Annen Birgün ölecek!Annen birgün ölecek! Aynı cümle kafamda yankılanıp duruyordu.

-O ölmiyecek tamam mı? Ölmemeli .ölemez.

-Üzgünüm ama Ölecek !Ateş hayat şartları ama merak etme bu sorunu beraber aşacağız .
Ve tam o sırada yine o iğrenç siren sesi din dong!seans bitmiştir.

-Birdahaki seansta görüşmek üzere Ateşciğim. Sıradaki!

-umarım görüşmeyiz dedim sessizce.
Gözlerim dolmuştu.Neden söylediki bunu hem annem ölmiyecek.Beni bırakıp asla gidemez.
                                 ***
Bekleme salonuna gittim ama annem orada yoktu.Ona çok ihtiyacım vardı. yine ellerim titremeye başlamıştı.Onu hemen bulmalıydım.
Hastane bahçesine çıktım ordada yoktu.Bahçenin ortasında Anne!Anne! Diye bağırmaya başladım.Artık dayanamıyordum Elimden geldiğince büyük bir çığlık attım son kez Anne!

İnsanlar bana bakıyordu ama umrumda değildi.Bacaklarımı hissetmemeye başladım.etraf kararıyordu.Heryer kapkaranlıktı.

Sadece sesleri duyuyorum...

Umarım bölümü beğenmişsinizdir!

                       Vote ve yorumlarınızı
                                   Bekliyorum!

AteşWhere stories live. Discover now