Sinubukan ko namang intindin sila pero bakit parang ang hirap sa part nila na intindihin din naman ako, buong buhay wala akong ginawa kundi iparamdam sakanila kundi ang pagmamahal, pero bakit hindi man lang nila masuklian to.
Ako nga pala si zandra bautista, may kaya, buo ang pamilya pero kahit kaylan di ko maramdaman ito. At hangang ngayon naaalala ko pa rin lahat ng ginawa nila sakin
-- flashback---
"Zandraaaaa, ano ba diba kanina pa kita tinatawag!! Bingi ka ba? Ha? Wala ka talagang kwentang anak, bat ba kase ikaw pa naging anak ko sana yung pinsan mo nalang na si kat abay daig ka pa ng pinsan mo na yon marunong salahat ng gawaing bahay, di mo katulad na palamunin lang dito sa bahay!!! Lumayas kana nga sa harapan ko,!!" Ganya lagi ang linya ng nanay ko di ko alam kung manhid na ba ko sa araw araw ba naman na ipamukha sayo na wala kamg kwenta. Pero lahat ng sinabi nila sakin binalewala ko nalang kahit na ang sakit, kase sa magulang mo pa mismo narinig ang mga salitang iyon. Wala namang may gusto sakin lahat ng kamag- anak namin inaayawan ako, minsan nga naisip ko na sana di nalang ako pinanganak ng sa ganoon di na sila maripan sakin.
Until I found you
By:sheilla💙
VOCÊ ESTÁ LENDO
Until I Found You
Ficção GeralMinsan naiisip ko na paano kaya kung ampon pala ko?? Bakit ko to naiisip? Kasi simula bata pa lang ako di ko na maramdaman yung "pagmamahal" kaya hanggang ngayon lagi kong hinihiling sa panginoon kung kaylan kaya dadating yung taong magmamahal sakin...
