Yok Bir Şey

TEK BÖLÜM

Sen benim duygularımla mı oynadın? Beni denedin, öyle mi? Yapmadım de be. Yapmadım de. Yalan söyledin ha? Aferin sana. Gerçekten bravo. Harikasın. Lan ben sana güvendim. GÜVENDİM ! Sen ne yaptın? Neyi denedin sen ya? Söylesene. Neyi denedin? Sana güvendim diyordum bak bu benim için gerçekten çok önemli. Daha doğrusu önemliydi. Sen ne yaptın? Bana yalan söyledin. Kandırdın. Şu hayatta kimseye güvenmedim anladın mı? Hiç kimseye. Sana güvendim. Sense? Kandırdın. Ama sana gerçekten çok teşekkür ederim. Ciddiyim, çok teşekkürler. Kimseye güvenmemeyi öğrettin. 10 yıllık arkadaşım bile duygularımla oynamış be. Helal olsun.

Biliyor musun, bir kez olsun gerçekten sevilebilinecek biri olduğumu düşünmüştüm. Gerçekten birilerinin beni sevebilecek olmasına inanmıştım.

Ama haddimi ziyadesiyle bildirdin bana. Ben sevilebilecek bir insan değilim. Hatta ben insan bile değilim. Anladım. Zerre kadar insanlık yok bende. Ben kalpsiz pisliğin tekiyim. Değil mi? Benim kalbim yok. O yüzden ağlayamam da. Ağlamam. Gülmem. Yaşamam. Ama şunu bil ki; benim gözyaşı torbalarım alınmış değil. O damlalar akıyor gözlerimden. Gözyaşı değil. Hayal kırıklığı o akan sular.

Bak benim arkadaşım yok. Olmayacak da. Eşim olmayacak. Sadece işim ve ben olacağım. Dövmelerim. Bir de müziğim. Bunlar yaşamak için yeterli olan şeyler. Anladım; hayatta sevgi diye bir şey yok. Dostluk yok, arkadaşlık yok. Yalan söylüyorlar. Kimse kimseyi sevmiyor. Anla artık. Hayatımız koca bir yalandan ibaret yalnızca. Ama anlamalısın artık. Hayatta sevgi diye bir şey yok. Herkes yalancı.

Hayat güzel değil. Yaşamak güzel değil. Yaşamaktan zevk almıyorum. Şimdi diyeceksin bu ne trip bu ne depresyon. Ben depresyonda falan değilim. Ya da şöyle geçecek aklından; cool görünmeye çalışan veya badgirl havasına giren salak ergen. Diyeceksin, biliyorum. Ama değil. İnan ki değil. İçimdekileri anlatıyorum. Görüyorsun, değil mi? Hala sana bir şeyler anlatıyorum. Hala. Her şey bitti dedin halbuki. Bitti. Saçma salak kelimeler. Bitmedi anladın mı? 10 yıllık dostluğu bir kalemde silip atamazsın. Bunu yapamazsın. Geceleri yatıyorum. Sabahlara kadar yalnızca müzik dinliyorum. Bir de, içimden geçenleri yazıyorum. Telefonumu alsan, Notlar'a girsen bir sürü not topluluğu görürsün. Neden oraya yazıyorum? Çünkü yalnızım. Yalnız. Ben hep suçluyum. Sana bir şey anlatacağım.

Küçükken geceleri lambayı kapattırmazdım. Yatağıma uzanıp dakikalarca lambanın ışığına bakardım. Bir süre sonra gözlerimi açık tutmaktan gözlerim dolardı, güler tekrarlardım. Kendime böyle bir oyun bulmuştum. Çünkü daha hiçbir şey yaşamamıştım. Bu hayatın ne kadar pis bir yer olduğunu bilmiyordum. Şimdi ise odamda lamba yakmıyorum, hatta aydınlıktan nefret ediyorum. Küçükken oynadığım bu oyunun biraz daha değişiğini oynuyorum şimdi. Saatlerce tavanı seyrediyorum. Yaşadıklarımı düşündükçe önce çenem titriyor sonra gözlerim doluyor. Yaş akmasın diye gözlerimi sımsıkı kapatıyorum. Ben bunları yaşarken ailem hissetmiyor. İçimdeki çığlıkları hiç kimse duymuyor. Bataklıkta olduğumu farketmiyorlar. Çıkmak için çabalıyorum, çırpınıyorum. Olmuyor. Daha da derine batıyorum. Ben bir şeyleri düzeltmeye çalışırken her şey daha da kötüleşiyor. Ağlamak istiyorum. Hayatım berbat. Ailem beni hep hayatı sallamayan biri olduğumu düşündüler. Peki benim uykusuz gecelerimin, tükenen ciğerlerimin, ağlamamak için kendimi zor tuttuğumda sıkışan kalbimin hesabını kim verecek? Söyle bana, kim verecek?

Fakir desen değilim, zengin desen o da değilim. Güzel de değilim çirkin de. Einstein de değilim salak da. Ne kimsenin düşmanıyım ne de çok iyi bir dostum var. Öyle kimsenin takmadığı bir grupta ne yararım var kimseye ne de zararım. Yokum lan ben aslında. Yani olmasam bir eksiklik olmazmış.

Göğsümün tam ortasında bir acı... İnsanların yaptıkları acıtıyor canımı. Beni hiç anlamayışları, çığlıklarımı duymayışları, önyargılı olmaları... Sanki narkozsuz kalp ameliyatı oluyorum, çok acıyor be...

~E'ye... 💔