Σήμερα ίσως να είναι μια από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου. Και μαντέψτε, είχα πολλές τέτοιες μέρες. Η ζωή μου είναι ένας μαύρος και σκοτεινός κύκλος που δεν πρόκειται ποτέ να ξεφύγω από αυτόν.
Λοιπόν, δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Από όταν η μαμά μου ξύπνησε μια μέρα και ξαφνικά μου είπε ότι πάμε Λονδίνο; Και τώρα να ʼμαι, φεύγω από το μέρος που μεγάλωσα και που έζησα τα 17 χρόνια της ζωής μου, για να πάω στο Λονδίνο, που όλη μέρα βρέχει και πίνουν τσάι...σιχαίνομαι την βροχή και το τσάι!
Η μαμά μου λέει ότι στο Λονδίνο θα έχουμε ένα καλύτερο μέλλον. Η αλήθεια είναι ότι στο Λονδίνο υπάρχουν περισσότερες προοπτικές για μια καλύτερη ζωή και αφού η δουλειά της μαμάς μου μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, αποκλείεται να χάσει αυτήν την ευκαιρία. Ίσως θα την βοηθήσει να ξεχάσει τον θάνατο του μπαμπά. Δυστυχώς, ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει, ακόμα και αν έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε. Ούτε και εγώ το έκανα.
"Λία σήκω επιτέλους από το κρεβάτι σου, θα αργήσουμε!" ακούω την φωνή της μαμάς μου από την κουζίνα. Μουγκρίζω και σηκώνομαι από το μαλακό και υπέροχο κρεβάτι μου. Θα μου λείψεις κρεβατάκι.
Το δωμάτιο μου είναι γεμάτο με κούτες και το μόνο έπιπλο που υπάρχει τώρα είναι το κρεβάτι μου. Πηγαίνω στο μπάνιο για να κάνω ένα ντους, αφού έχουμε μεγάλο ταξίδι μπροστά μας. Όταν τελείωσα, τύλιξα μια πετσέτα γύρω από το βρεγμένο μου σώμα και πήγα να ντυθώ. Επέλεξα ένα κολάν και μια φούτερ, έτσι ώστε να είμαι πιο άνετα για την σημερινή ημέρα.
"Γαμώτο!" φωνάζω αφού χτύπησα το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού μου σε μια μεγάλη κούτα. Τόσο επώδυνο. Τρίβω το σημείο που χτύπησα για να απαλύνω τον πόνο και βγήκα από το δωμάτιο μου, κατευθυνόμενη προς στην κουζίνα.
"Καλημέρα αγάπη μου!" λέει η μαμά μου χαμογελαστή, βάζοντας μια κούπα καφέ μπροστά μου, ενώ ταυτόχρονα σιγοτραγουδάει. Πρώτη φορά βλέπω την μαμά μου τόσο...κεφάτη;
"Καλημέρα" μουρμουρίζω και την κοιτάζω συνοφρυωμένη.
"Πως ήταν η τελευταία νύχτα σου εδώ;" ρωτάει. Αλήθεια τώρα, θέλει να απαντήσω; Το ότι δεν θέλω να φύγω το έχει καταλάβει;
"Καλά" αποφασίζω να απαντήσω σχηματίζοντας ένα αναγκαστικό χαμόγελο στο πρόσωπο μου. Δεν θέλω να την στεναχωρήσω τώρα, γιατί δεν θέλω να της χαλάσω την καλή διάθεση που έχει. Είναι από τις λίγες φορές που την βλέπω να χαμογελάει.
"Λοιπόν, εγώ πάω να τακτοποιήσω κάποια τελευταία πράγματα και θα είμαι έτοιμη. Δεν θέλω να αργήσουμε για την πτήση μας" λέει και σηκώνεται από την καρέκλα. Μου χαμογελάει γλυκά και πιάνει με τα χέρια της το πρόσωπο μου. "Όλα θα πάνε τέλεια, θα το δεις. Το Λονδίνο θα μας αλλάξει την ζωή". Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Όταν φεύγει από την κουζίνα, μένω μόνη μου και εγκλωβισμένη στις σκέψεις μου. Το βλέμμα μου εστιάζει έξω από το παράθυρο και βλέπω ότι ο καιρός είναι συννεφιασμένος. Σίγουρα θα βρέξει. Πόσο ταιριάζει με την ψυχολογία μου.
Θέλω να φωνάξω.
Να ουρλιάξω.
Να κλάψω.
Δεν θέλω να φύγω από εδώ! Όσο και να προσπαθώ να το αποδεχτώ ότι φεύγω, δεν θέλω! Ξέρω ότι κάνω σαν πεντάχρονο, αλλά εδώ υπάρχουν αναμνήσεις, που δεν θέλω να αποχωριστώ. Η ζωή μου όντως θα αλλάξει, αλλά ως προς το χειρότερο. Έχω ένα τέτοιο προαίσθημα.
