Soğuk Bedenlerin Birleşmesi

Kader

soğuk havada üşüyen bedenimi aldırmadan soğuk toprağı elledim.
Göz yaşlarım özgürlüğünü ilan ederken sadece onları izledim.
Bu gün hayattımın önemini kaybetmiştim.

İnancımı kaybetmiştim , bütün kapılar yüzüme kapanırken bana nefretle bakan dört çift gözlere takıldı gözlerim.

" Sen olmasaydın , oğulum ölmezdi!" diye bağırdı ve benim depremden sonra kalan enkaz bedenimi sarstı.

" Hanım bırak Allahından bulsun o!" diye çekti Kader hanımı Suat bey.n

" Hadi Kader hanım " dedi Suat bey ve ailesi pahalı arabalara binip uzaklaştılar.

Bir kez daha anladım cenazeler ölüler için değildi geride kalanlar içindi .

" Özür dilerim" diye fısıldadım ve arkamı dönüp bütün hayatımdan uzaklaşmak için koşmaya başladım.

Beynim uyuşmuştu, bedenim hiç bir şey hissetmiyordu.

Ayaklarım aşina olduğu yolda ilerlerken. Kalbim artık atmıyordu mecazi anlamda.

Sanki... yaşarken ölmüştüm bende.
O ölümün soğuk kollarında iken ben sıcak bir hayattı kucaklıyamazdım. İmkansızdı!.

Duvarlarım yıkılmıştı. Kalbim yok olmuş , hayallerim benden kaçarak uzaklaşmıştı.
Umutlarım ise denize atlayıp boğalarak ölmeyi tercih etmişlerdi.

Sert rüzgar saçlarımı etrafa savururken engel bile olmadım.

Kulaklarıma dolan korna sesi ile gülümsedim ölüm beni almaya gelmişti!.