Sıla'nın "mutluluk" konusunda kuşkuları vardı. Tıpkı hepimizde olduğu gibi. O gün okuldan eve gelince kendi kendine 'Neden bu hayattayım?' diye sorular sormaya başladı. İnsanların neden bu kadar acımasız olduğunu bilmek istiyordu. Acımasız olunca ellerine ne geçiyordu acaba. Tam bu soruları düşünürken üvey annesi oradan bağırdı "Sıla hadi çabuk yemeğe gel yoksa sofrayı toplattıracağım!." Sıla mecburen gitti. Sofrada annesi onu kötü kötü süzüyordu. Babasına Sıla'yı en ufak bir hatasında kötülemeye çalışıyordu. Babası, "O daha genç üstüne düşmemeliyiz" diyorudu. Sıla Nergis annesinin suratını bile görmek istemiyordu. Zaten sınav vakti geliyordu. Bir de onların yüzünden düşük almak istemiyordu.
