Bazı haksızlıklar olmuştu emindim. Okuduğum okulda, gezdiğim sokaklarda yaptığım ve yapmak isteyip yapamadığım herşey de bir miktar haksızlıklar.. Canım yanıyordu evet. Ama bununda çaresi yoktu sanırım.Yaşıyor olmamın bi ifade ettiğini düşünmüyordum artık. Yaşamıyordum, yani sonuçta nefes alıp veriyor olmam yaşadığım anlamına gelmezdi. Kimse umrumda değil ve kimin ne dediği de pek dert olmuyordu şu zamanlarda çünkü ben ne kadar umruma taksam onlar o kadar mutlu olur biliyordum bunu. Ve benim kimseyi mutlu etme gibi bi düşüncem olmadı. Ben mutlu etmek nedir bilmem ki ben mutluluk yaşamadım ki yaşatayım ben nerden bilirim nasıl olur bu işler. Ne kadar umutsuz ve mutsuz olsam da hayat devam ediyordu işte..
