Once More...

Prologue

Prologue

"He's really handsome. Isn't he?"

"I know, Bianca! Can't really wait to see him and his abs personally, Myghad!"

"Finally nagkaroon din tayo ng way para makatrabaho si'ya."

"Naman. Tayo pa ba?"

Kinuha ko ang kaparehas na magazine sa lamesa na pinagpa-pantasyahan ng dalawang babae sa harap ko.

So 'yung cover photo pala 'yung kanina pa nila pinagu-usapan.

I smiled bitterly...

Those thick and curved eyebrows, that really matches to his piercing hazel eyes... It was deep. Parang may matagal ng nakakulong na emosyon sa mga mata ni'ya. Nakakatunaw. Down to his hawkish nose and to his lips... Like before it was really pinkish and thin. Naisip ko tuloy 'kung gano'n parin ka'ya ang lasa 'nun? Para kasing mas matamis na ito ngayon. 

Oh, God. Stop it, Veltina. 

Gusto 'kong matawa sa mga iniisip 'ko. His dark brown hair was still the same clean-cut style but it was a little longer now than before and by that his structured jawline was more emphasize now. God, mukha pa 'lang po iyan! 

Alam ko namang gwapo na siya noon pa 'lang pero, Lord? bakit lalo atang lumala?

And damn... His body.  His arms were folded across his broad chest, his shoulder looks powerful and he has six packed freaking abs. All of him was damn perfect!

Pasimple 'kong kinapa ang gilid ng labi ko, malay ko ba baka naglalaway na'ko dito. Nakakahiya. Kaya 'di na ako magtataka 'kung lahat na 'lang ng babaeng makikita ko ay si'ya ang pinagu-usapan.

"Friend, sana talaga mapansin ni'ya 'ko."

"As if naman pansinin ka. Baka kahit sulyap sa'yo malabong mangyari."

"Oo nga, e. Remember 'yung video na kumalat sa social media about him? The girl gave him chocolates pero nilagpasan ni'ya 'lang! Pahiya, grabe."

"Omg. Grabe nga 'yun. Pero kasalanan naman 'nung girl papansin kasi si'ya, ang panget naman ni'ya!"

Napalunok ako. So, he really changed... Pano pa kaya 'kung ako na ang nasa harap ni'ya? I wonder if he will shout at me or said mean things. Of course, Veltina. Baka nga ipamuka ni'ya pa sa'yo lahat ng kagagahan mo noon o 'kung ga'no  ka walang'ya.

But then sabi ko nga sa sarili ko tatanggapin ko lahat ng mangyayari. Kahit ga'no pa kasakit ang bawi ng karma sa'kin ay lulunukin ko. Kasalanan ko naman. I run away from my problems. At hanggang ngayon gusto 'kong tumakbo na lang ulit. But, no. I can't do that anymore. My conscience will forever hunt me, pati sarili ko hinahabol na'ko. I'm completely lost and I can't stay like this if I know that the people I left behind was still suffering because of what I did.

Veltina, you made this mess, but until now you can't fix it? Akala ko ba matapang ka? Bakit hanggang ngayon pinanghihinaan ka parin ng loob?

Gusto 'kong matawa, pati sarili ko pinagsasabihan na'ko. I take a deep breath.

"Ms. Estrilla. You're next in 5 minutes. Please, ready yourself."

Halos malagutan ako ng hininga ng marinig ko ang pangalan ko. What the hell, Veltina. Stay calm! Ngayon ka pa ba kakabahan. Gora na girl!

Nag audition 'lang naman ako bilang yaya kunwari ng taong pinaka mamahal ko sa kaniyang movie ngayon. Yes, artista s'ya. Yun 'lang ang role kasi na available. Choosy pa ba ako? gagawin 'ko  ang lahat basta mapalapit ulit sakaniya.

Nanginginig 'kong inayos ang kulay itim at mahaba 'kong buhok na may natural curl sa dulo. Tinignan 'ko 'rin ang mukha 'ko sa salamin. Ayos naman, light make-up lang ang nilagay ko. Masyado na kasing fierce ang mukha 'ko sabi nila at natural na namumula ang pisngi 'ko sa sobrang puti ng balat 'ko.

Maayos naman ang damit ko. Simpleng floral dress 'lang ang isinuot ko. Ayos na siguro toh.

I finally stand up. Ready for this and still, I'm fucking nervous!

Maglalakad na sana ako ng marinig ulit ang dalawang babae.

"I'm so sure that I would be the one to be chosen."

"No. I am! Or maybe either the two of us."

I smirked. Gusto 'ko na sanang sumabat sa usapan nila kaso 'di 'ko na ginawa sa sobrang nerbiyos 'ko. Instead hinarap ko sila. Sabay naman silang napatingin sa akin. Tinaasan ko sila ng kilay at sabay na inirapan.

I swiftly turned away and started to walk with poise and elegance. I didn't bothered myself to see their shits reaction. Sorry for them but I'm desperate too. I'm going to get this fucking role 'till my last breath. Kahit katulong pa ang role ko dito! Noon pa man may papel na'ko sa buhay ni'ya, kaya hindi ako makakapayag na hindi ko makuha 'to.

Nang nasa tapat na ako ng pintuan. Sandali akong tumigil at tumitig dito. Sa huling pagkakataon ay huminga ako ng malalim. I smiled fakely.

Dati pumasok ako sa buhay mo at umalis ng walang paalam. Ngayon papasok ulit ako sa pintong 'to kasabay ng pagpasok sa buhay mo ulit, pero hindi ko alam kung may balikan pa ba o alisan na mangyayari. I'm scared... actually, no. I'm completely terrified.

But my decision is final. I, Veltina Mae Estrilla is going to get back into your life once more, Mr. Winter Zed Lopez. And you can't do anything about it.

No matter what!