Mijn Mektab

1

''Souhaila sta eens op het is al 8.15.'' hoor ik mijn moeder onderaan de trap schreeuwen. Ik heb echt geen zin om nar school te gaan vandaag. Laat me toch slapen. ''Souhaila, wollah als je nu niet naar beneden komt, kom ik naar boven!'' hoor ik d'r weer. Jaja ik kom al. Ik kan niet wachten tot ik eindelijk alleen woon. Ik sta op, douche voor 5 min, doe mijn haar ik een knot, en loop naar de kast. Ik kies vandaag voor een kenzo t-shirt met een witte broek en mijn zwarte superstars. nu snel naar beneden en ontbijten anders komt yemma nog naar boven. Ik eet vlug mijn tosti op en ren naar de gang. ik pak mijn tas en mijn moncler jas. Dan hoor ik mijn vader roepen: STOP!!! Jij gaat nergens naartoe. Fatima ik dacht dat je het haar gister al had uitgeled!'' Ik zie mijn moeder zich verstoppen achter het aanrecht en begrijp er helemaal niks van. Ik wist wel dat mijn moeder bang was voor mijn vader want als hij echt boos was sloeg hij ons gewoon. ik heb vaak genoeg mezelf in slaap gehuild en elke morgen weer geprobeerd de blauwe plekken te bedekken. mijn broers zijn niet veel beter. als ze ook maar een woord over me zouden horen van hun vrienden ofso dan was ik kapot. mijn familie was nooit echt bezorgd om mij, want ik was vooral het zwarte schaap van de familie, maar wat er nu uit mijn vaders mond kwam had ik nooit verwacht. ''Souhaila jij gaat niet meer naar school, jij gaat binnenkort trouwen. Vanavond word je hand gevraagd. Maak je klaar en trek wat netjes aan het is een echte weld el nass.'' en zo liep hij weg. ik kreeg niet eens de kans om iets terug te zeggen. ik zag dat mijn moeder mijn blik ontweek. Dat mijn bloedeigen vader mij zoiets aan kon doen. Ik wist dat hij niet zoveel om mij gaf maar dit kon echt niet waar zijn. ik stormde de trap op en sloot me op in mijn kamer, ik hoefde nu even niemand te zien. ik plofte neer op mijn bed en begon te huilen ik stond op en deed mijn jas en schoenen uit legde mijn tas weg en ik ging op de rand van mijn bed zitten ik moest dit even tot me door laten dringen. ik had niet veel kans want vlak daarna hoorde ik mijn iPhone afgaan. het was Ouardia(een goeie vriendin van school, ik kon haar altijd alles). ik nam op en vertelde haar alles.

O: Ow wat erg voor je schat, weet dat ik er voor je ben

S: dat weet ik schat, kun je vandaag na school aub langskomen

O: tuurlijk lieffie ik ben er rond een uur of 4 ik zie je dan, de lessen beginnen nu

S: isgoedd tot zo byee

O: Byee schat

en toen hing ik op. ik kon het gewoon nog  steeds niet geloven, hoe konden ze mij dit aan doen. ik deed altijd alles voor hen. ik deed boodschappen, schoonmaak, zorgde voor ze als iemand ziek was en dan kreeg ik altijd niks terug. ik moet nu sterk blijven. de mensen zouden vanavond langs komen dus moest er nog veel gebeuren in dit huis.

16.00

Ik ben klaar met schoonmaken en het eten staat nog op het vuur. Ik hoor de bel, dat is vast Ouardia. Ik open de deur en groet haar uitbundig, schat ik heb je zo lang al niet meer gezien, ja echt een eeuwigheid hè, kom we gaan naar boven, isgoed. ik liep naar boven achtervolgd door Ouardia. ''wat is er nou precies gebeurt toen je ouders zeiden dat je werd uitgehuwelijkt en moest stoppen met school?'' ik heb haar toen alles uitgelegd van toen ik wakker werd tot ik haar belde, en ik kon zien aan haar dat ze echt medelijden met me had. en wanneer komt die familie dan precies langs, vanavond al. ik weet niet wie het zijn er of ik ze ken maar ik wil echt niet nu al trouwen. ik had dit echt nooit verwacht, ''lieverd ik ben er voor je, ik zal er altijd voor je zijn maak je niet druk ja? dankje habiba. We praatten daarna nog wat over koetjes en kalfjes en toen ging Ouadria weg.