Διπλή Ζωή

Πρόλογος

Βλέποντας την εκείνος, έμεινε άφωνος, αποσβολωμένος. Λες και δεν είχε ξαναδεί τέτοιο πλάσμα. Εκείνη από την μεριά της, βάδισε αεράτα προς το μέρος του και σηκώνοντας ελαφρά τα πόδια της του άφησε ένα απαλό φιλί στα χείλη, πράμα που εκείνος ανταπέδωσε αμέσως. Τα σώματα τους έδειχναν να αποζητούν το ένα το άλλο, σαν να είχαν χρόνια να συναντηθούν. Κι όμως καθώς τα κορμιά τους χόρευαν σε ένα ρυθμό που μόνο αυτά ήξεραν, εκείνη απομακρύνθηκε από κοντά του και γύρισε απ' την άλλη. Τα μάτια της βούρκωσαν αμέσως κι εκείνος την αγκάλιασε παρηγορητικά. Στάθηκε απέναντι της, με τα χέρια του στους ώμους της και την αγκάλιασε ξανά αφήνοντας της απαλά φιλιά στην κορυφή του κεφαλιού της.

«Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.»
«Φοβάμαι!» , του είπε εκείνη σκουπίζοντας τα λιγοστά δάκρυα της. «Είσαι όλη μου η ζωή και δεν θα άντεχα στην σκέψη να σε χάσω. Όλο αυτό που ζούμε και αυτό που πάμε να κάνουμε είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχουμε κάνει στα τόσα χρόνια ζωής μας.» , συνέχισε.

Και τότε, όπως κάθε βράδυ, τα πάντα γύρω τους κρύφτηκαν κάτω από ένα πέπλο μαύρου καπνού και χάθηκαν. Στο βάθος ακούγονταν ψίθυροι, φωνές αλλά δεν έβλεπα κανέναν. Πιο καθαρά από όλες, η δική της φωνή. Η φωνή της πανέμορφης γυναίκας με τα μακριά καστανά μαλλιά και τα εκφραστικά γαλάζια μάτια, που όμοια τους δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Φώναζε κι έκλαιγε ταυτόχρονα, μα κανείς δεν ήταν εκεί για να την παρηγορήσει. Φώναζε γιατί πονούσε, κι αυτός ο πόνος ήταν και δικός μου πόνος, το ένιωθα. Και όσο μεγάλωνε η ένταση στη φωνή της, τόσο πολύ μεγάλωνε κι ο πόνος στο κεφάλι μου και δεν έλεγε να σταματήσει.