BOŞLUK

Boşluk 1. Bölüm

Arabadan indiğimde bir daha asla dönmeyi düşünmediğim eve baktım. Annem be babamında evi izlediğini fark etmem çokta zamanımı almamıştı. Neler yaşıyolardı meleklerim. Bana belli etmemek için ne kadar uğraşıyolardı.

Bir süre sonra tek kelime çıkmadan eve yerleşmeye başladık. Aklıma gelen hatıraları hemen kovdum kafamdan şu anda onları kaldırcak gücüm yoktu, alışmam lazımdı. Daha sonrada eski Buse olmam lazımdı. Eski Buse. Oda öyle isterdi. Eski neşeli Buse olmamı.

Merdivenlerden çıktıktan sonra o tanıdık odanın kapısını açtım ve kocaman bir nedes alıp kolileri odaya taşıdım acil olanları yerleştirdikten sonra annemle babama küçük bir öpücük kondurup gezicem bahanesiyle evden çıktım. Bir bahane uydurmuştum evet ama nereye gittiğimi gayet iyi biliyolardı.

Yollara iyice baktım köşeye yeni bir market açılmıştı mesela ben yokken. Karşımızdaki turuncu ev artık pembeydi. Köşede her sabah süt verdiğim kediler artık yoktu. Alışmam gerek diyip yoluma devam ettim. Yaklaşık 15 dakika sonra mezarlığın önüne gelmiştim.

Mezarlığa girip aradığım mezar taşını bulunca durdum
Açelya Gündoğan

Ne kadar olduğunu bilmeden sadece sustum elimle gözyaşlarımı sildikten sonra içimdekileri fısıldadım "Seni seviyorum abla, yokluğum içimi acıtıyor, gülüşlerini dalga geçmeşerini duyamamak içimi acıtıyor ama sana söz veriyorum meleğim artık eski Buse olucam. Senin Busen"

Daha fazla dayanamayacağımı anlayıp koşarak çıktım mezarlıktan. Sahile giden yola dönüp sahile indim hemen. Antalya sahili, şehrimin sahili. O unutamadığım deniz kokusunu derince çektim içime kumsala oturup çantamdaki Kitabı ve kulaklığı çıkardım.

Denize bakıp gülümsedim yaklaşık 1 yıl önce ağlayarak veda ettiğim denize gülümseyerek bakıyodum. Hayat bu kadar acayipti işte.

"Yeni bir hayat yeni bir gelecek yeni huylar" diye mırıldandım.

Bir süre sonra sanki biri beni izliyo izlenimine kapıldım hani olurya bazen birinin size baktığını hissedersiniz aynen öyleydi işte.

Kafamı döndürüp etrafıma bakınınca sahilin dolduğunu fark ettim ve bu doluluğun üzedinde bana bakan 2 çift göz gördüm ikisinde farklı yönlerde arkadaşlarıyla oturuyodu. Dözlerden birini hiç tanımazken koyuluğuna kapıldım bir anda o kadar koyu bakıyoduki gözümü kaçırmak için zorlandım diğer göze döndüğümde ise hazalı gördüm. Sırdaşımı arkadaşımı...

Bana o kadar buruk şekilde bakıyoduki nasıl bakabilirdi sanki hiçbirşeyden haberi yoktu. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yoktu . Ablamdan haberleri yoktu. Gidiceğimizi bile bilmiyolardı. Eminim kendini çok kötü hissetmiştir ama o an şartlar bunu gerektiriyodu.

Hazalın şok olmuş bakışları karşısında ezilirken kafamı 2. Gözlere deri ceketli çocuğa döndürdüm. Hala bakmasının verdiği huzursuzluk yerimden kıpırdanmama yol açsada ayıramadım gözlerimi. Dudaklarıyla birşeyler mırıldandığını bana birşey anlatmaya çalıştığını fark edip dudaklarını okumaya çalıştım.

"Arkadaşına baksan iyi olucak" sanırım söylediği şey buydu. Yandan bir gülüş atıp hazalı gösterince hemen kafamı hazalın olduğu tarafa döndürdüm.

Hazalın bana şok olmuş gibi bakan gözlerini görünce kulaklığı kitabı orda bırakıp ayağa kalktım ve hazallara doğru yürümeye başladım hazalda ayağa kalkmıştı koşıp boynuna atlarken göz yaşlarımı geri yollamaya çalışıyodum ama nafile. İlk başta donup kalsada oda sarıldı bana sımsıkı. Kızmıştı bir açıklamaya ihtiyacı vardı hepsinin farkındaydım. Hazalın oturduğu gurubun dikkatli bakınca sınıftakiler olduğunu fark ettim. İsmiminde geçtiği fısıldaşmaları uğultulu bir şekilde duyuyodum.