DERİN

3.Bölüm Takip

Nihayet okul bitmiş yurda dönme zamanı gelmişti. Okuldan çıkıp direk gidecektim o yüzden yavaş yavaş yürümeye başladım okulun çıkışına yaklaşınca Uraz ve Sinemi gördüm. Değişik bir görüntü Sinem ağlıyordu merak ettim doğrusu. Yanlarına görmeyecekleri şekilde yaklaştım, yaptığım şey hoş değil ama merak insana her şey yaptırabiliyor. Duyuluyordu sesleri,

"Sinem seni sevmiyorum, senden nefret ediyorum bıktım artık ya peşimi bırak ya da canın cehenneme!!"

"Uraz lütfen, ne olduğunu açıkla bari ne yaptımda böyle olduk?"

"Hiç, hiçbirşey rahat bırak beni yeter."

"Çok pişman olacaksın. Ama ben şu an karşında gördüğün Sinem olmayacağım."

"Tabi canım tabii. Hadi eyvallah! "

Gördüklerime üzülmemiştim, sevindiğimde söylenmezdi. Umursamadan yürümeye başladım. Yurt okuldan yaklaşık üç kilometre uzaklıktaydı havada pek güneş kalmasada.. korkuyor sayılmazdım. Dilime Ariana Grandenin şarkısı takıldı içimden hem onu söyleyip hem de Uraz'ı düşünüyordum. Neden kötü gelmişti ki? İçimde gerçekten iyi bir his yoktu, sinirimi bozuyor bir yandan da içime oturuyordu ona karşı davranışlarım. Yurda yaklaşmıştım. Havada bir hayli kararmıştı. Çocukluktan kalmış bir şey galiba yanlız yürürken takip edildiğimi hissederim hep. Berbat bir his. Arkama dönüp baktım kimse yoktu. Telefonumu çıkardım uğraşmaya başladım. Telefonum çalmaya başladı arayan annemdi.

"Efendim anne?"

"Kızım yurda vardın mı?, İlk günün nasıl geçti?, Mutlu musun?,İyisin demi?"

"Annee nefes al artık iyiyim. Bir sorunum yok. İyi geçti. Mutluyum kapatmam gerek yoldayım gidince haber veririm."

"İyi canım ararsın. Öptüm"

"Hıhıı bende.", ne sorguydu ama telefonla uğraşırken annem tekrar aradı. Açtım ama ne istekle.

"Buyurun hanımefendi? "

"Kızım içim hiç rahat değil. Çabuk git evine."

"Anne tamam of neden bu kadar korkuyorsun anlamıyorum bay bay."

Kendimi kötü hissetmeye başlamıştım adımlarımı daha hızlı atarak yurda daha erken gitmeyi planlıyordum. Anne ne var sanki hislerini kendine saklasan. Onun yüzünden panik olmuş gibi bir halim vardı. Hızlıca yürürken bomboş sokakta beklemediğim bir ses geldi.

"Şşt!"

"Kimsin? " dedim ve arkama döndüm paranoya oluştu bende kimse yok Derin nereden duyuyorsan artık bu sesleri aferin sana kızım aferin. Son bir kez daha kontrol etmek için döndüm.

"Lütfen öldürme beni!", tam dibimdeydi, gözlerimi açma cesaretini bulamamıştım kendimde konuştu.

"Sakin ol seni neden öldüreyim ben katil değilim biliyorsun."

Bu ses onun sesiydi..

"Senin ne işin var ölüyordum senin yüzünden."

Vurmaya başladım ne çok sertti ne de hafif. Kollarımı tuttu ve göğsüme sabitledi.

"Hoop, hoop sakin ol dedim sana korkacağını düşünmedim özür dilerim."

"Tabi haklısın neden korkayım ki? Karanlık çökmüş, ıssız bir sokakta tek başıma yürüyorum ve takip ediliyorum. Korkacak hiç bir şey yok!!"

"Haklısın ama takip etmiyordum seni.  Mantıklı düşünürsen biraz ileride üstüme çıkmıştım evlerimizin yolu aynı. Hatırladın sanırım? "

"Hatırladım sağol artık gidebilirim. İyi akşamlar! "

"Derin yollarımız aynı beraber gitsek ya?" diye seslendi arkamdan

"Gerek yok bence farklı kaldırımlar daha iyi benim için.", hızlı adımlarla yürüdü ve önüme kesti.

"Kızım sen neden böylesin ya? Neden söylesene?"

"Nasılım gayet normalim bence??"

"Benden korkar, kaçar, nefret eder gibi halin var."

"Belki hepsi, belki hiçbiri"

Bunu söylerken korktuğumu varsaydım. Çünkü korkuyordum. Sevmiyordum onu ne kadar yakışıklı olursa olsun? Fiziği mükemmel olabilir, simsiyah saçları da olabilir, bebek gibi bir yüzü de, yeşil mi? Mavi mi çözemediğim ve parıl parıl parlayan gözleride. Bunları söylerken içimden gülmek geldi her santimini ezberlemiştim oha Derin oha.

"Gülüşün çok güzel. Çok güzelsin."

Beklemiyordum bunu sanki düşüncelerime karşılık veriyor gibi bir hali vardı.

"Teşekkür ederim. Önümden çekilir misin artık?"

"Tabi. Yarın görüşürüz. Şimdiden iyi geceler prenses."

"Görüşürüz Uraz.", sonunda gitme fırsatını bulmuştum. Neden benimle uğraşıyor bilmiyordum. İki dakika sonra yurda grlmiştim dönüp geriye baktığımda Uraz'ın bana baktığını gördüm. Hoşuma gitti beni beklemesi ve gülümsedim. O da gülümsedi güzel gülüyorsun çocuk.

Bu hoş değil ama duygularım çelişiyordu. Yeniden korkmaya başladım çünkü ona karşı yanlış duygular hissetmek istemiyorum  'aşk acıdır çok acı'.