ARAFTAYIM

İnsan oğlu gerçekten çiğ süt emmiş hayaller ve hayatlar çok farklı.

Sizce nedir aşk?

Yaşarken ölmek mi? 
Küçük bir çocuğun ağlayarak elde ettiği o dışı güzel ama içi çürük elma şekeri mi?
Yoksa gelmeyeceğini bile bile beklemek mi?

Siz söyleyin nedir bu içinde onca gizem bulunduran kahrolası kavram?

Öylesine yorgun öylesine bıkkınım ki içimde esefle kınadığım kor gibi yanan bir yürek var.  Tarifi olmayan birşey  gerçekten yaşamayan bilemez.

İşte sizlere genç bir kızın yaşadıkları...

Adım Ahsen. 17 yaşında genç bir kızım İmam hatip lisesinde okuyorum ve Yusuf adında bir gence aşık oldum. Yusuf ve ben akrabaydık zaten hani bilirsiniz ya yakın ama uzak akrabalar vardır.  Yusuf ve ailesi senelerdir Ankarada yaşıyorlardı ben ise Samsunda.  Ozamanlar birbirimizden hiç haberimiz bile yoktu. Ankaraya taşınalı sadece 3 sene oldu ve 3.  senede olanlar oldu.

Yusuf uzun boylu hafif kilolu gözlüklü al yanaklı kısacası heybetli ve yakışıklı bir gençti.
Mersinde mimarlık fakültesi 3.  sınıfta okuyordu. Onu küçükken de birkaç defa görmüştüm.  Zaten evimiz Ankaradan gelirken Samsunda yol üzerinde olduğu için akrabalar hep bize uğrardı.
Yusufu tam anlamıyla tanıyana kadar 17 yıllık ömrümde birçok saçma iş yaptım. Yaşanmışlıklar tecrübeler ve en acınası pişmanlıklar...