ELVEDA

Özledim

Özledim.
En çok o adamı değilde, ben beni seven adamı özledim.

Gözlerini,
Saçlarını,
Bakışını,
Gülüşünü,
Dokunuşunu,
Sarılışını,
Öpüşünü,
Dokunuşunu özledim.

En kötüsü de sadece özlüyorsun. Maalesef ki hiç bir bok yapmadan sadece özlüyorsun.

Oysa ki ben onu koşulsuz sevmiştim.
Ki o bana defalarca yalan söyledi.
Her defasında, her gün seviyorum diyerek yalan söyledi.

Ben onu;
Bir çocuğun ilk oyuncağı gibi sevdim.

İlk buluşmamızdı ve mevsim kış. Bir cafeye gittik. Oturuyoruz. Üşümüyorum ama titriyorum. Nedeni ne kadar üşüsem de onun yanında hiçbir şey dahi hissetmemem. Bakışları, dokunuşu, burnuma öpücük konduruşu o kadar huzur vericiydi ki anlatamam. Neyse. İkimizin de elleri buz gibiydi. Ellerimi avucunun içine aldı. Ve ısıtmaya çalıştı. O anı hiç unutmam. Hayatımın kesin en güzel günüydü. 1 gün yaşadım, 1 ay anlattım.

Sonra ne oldu? Gitti. Her söz veren de gitmez mi zaten? Her gitmem diyende sen gibi gitmem diye söz verir mi?

Belki hayatın çeyreğindeyim. Bunu bilemem fakat gerçekten çok yoruldum. Yapamıyorum, dayanamıyorum. Ne olur geri dön artık. Ha unutmadan

Aramızda kalsın ama ben onu çok özledim.