Aynı kursa gidiyorduk. Uzun boylu yakışıklı çekici bi tipi vardı. Bakışıyorduk sürekli. Çok güzel gözleri vardı. Alamıyordum kendimi. Evet. İlk görüşte aşık olmuştum. Kuzeniyle aramı iyi tutmaya bakıyordum ona yaklaşabilmek için. Bir kaç hafta geçti aramız iyi olmaya başlamıştı. Çok sıcak kanlı sevecen biriydi. Sabah erkenden kursa geldim. Oda oradaydı. Kahve alıp pencerenin önüne oturduk. Oldukça yüksekti. İlk defa böyle hissediyordum. Çok mutluydum onun yanında. Ama çekiniyordum. Aradan biraz daha zaman geçti. Birbirimize alışmıştık. Artık çekinmiyordum. Rahatça konuşabiliyordum. Oda bana karşı birşeyler hissediyordu. Farkındayım. Zaman geçti kursa gelmemeye başladı. Bende umudumu yitirdim gitmiyordum artık. Araya uzun bir süre girdi. Bekledim. Çok bekledim. 26 ay olmuştu . Sonunda geldi. Mesaj attı bir gece "uyu artık çok geç oldu dedi". Evet sonunda mesaj attı. İçim içime sığmıyordu. Orada başladı samimiyetimiz. Tekrar konuşmaya başladık. Aramız çok iyiydi sürekli konuşuyorduk. Birbirimize iyice alıştı bana sevdiğini söyledi. Ama ben ona "sana karşı birşey hissetmiyorum" dedim. Mesafeyi korumam lazımdı. Pek sürmedi ama. Biraz daha zaman geçince ona onu sevdiğimi söyledim. Başlarda "çıkmayalım" dedi.
"Biliyorum çünkü sonunda ayrılık var". Haklıydı. Ama dayanamadı. Bi gece "sevgilim olur musun" diye mesaj attı. Kabul ettim. Çok iyiydi aramız. Taki annesi bizi öğrenene kadar. Okuluma geldi. Bağırdı, çağırdı gitti. O gece mesaj attı. "Kaçalım" diye. "Olmaz kaçamayız" dedim. "Başka çare yok" dedi. "Ölüm" dedim. "En iyisi ölüm mü ?" dedi. "Evet" dedim. O günden sonra herşey iyi olmaya başladı. Unuttuk ölümü. Yine konuşuyorduk eskisi gibi. Annesi tekrar öğrendi. Ve şuan konuşamıyoruz. Çok özlüyorum. Çok yalnızım. 4 gün oldu yokluğunu en dibine kadar hissediyorum.
