pikit mata kong ninanamnam ang payapang paligid, nilulubos ko na ang nakakakalmang tunog ng dagat at taimtim na hangin na tumatama sa muka ko ,
walang tigil lang ang pagagos ng luha mula sakin
mayamaya pa'y unti unti nakong naglakad sa malalim na parte ng dagat handa ng mawala sa mundong to hindi ko na kaya pang mabuhay ng isang araw pa na puno ng lungkot at sakit ...pagod nako
lubog na ang halos buong katawan ko ng sunod sunod na putok ang narinig ko mula sa di kalayuan
"dun pare! sabandang dagat!"
sigaw ng isa sa mga lalaki
isang grupo ng mga armado na parang may hinahanap ang nakita ko
napatingala nalang ako sa langit at ,
hindi ko tuloy lubos maisip ...
mamamatay na nga alang ako kaylangan ko pang masaksihan ang mga bagay nato? hindi paba sapat ang pinagdadaanan ko?
pinikit ko na lang uli ang mata ko habang walang tigil parin ang pagpatak ng luha kahit mas papalapit na ng papalapit yung mga armadong lalaki sa parte ko ,kung barilin man ako wala nakong pake iisa lang din naman ang patutunguhan sabi ko nalang pero sa isang iglap nagpupumiglas nako sa isang di kilalang tao , habang taklob nito ang bibig ko
"shhh wag kang maingay kundi parehas tayong mamatay"
bulong na sabi ng estrangherang to
kahit na sa gantong pagkakataon ay napansin ko ang napakamalumanay at napakasarap sa tenga ang boses nya napakaganda .pero parang pamilyar ...hindi ko mapunto kung sinong nagmamayari ng boses na yon. napatigil ako sa pagiisip ng dahan dahan nya kaming dinadala palalim ng palalim sa madilim na parteng dagat malapit sa malaking bato para magtago hindi ako makakawala malakas sya nararamdaman ko na rin ang unti unting paghina ng katawan ko gawa ng depresyon at pagtigil sa pagkain 5 araw nang nakalilipas
"ano nasaan na?!"
"madilim po sa parteng to hindi ko po namalayan pero dito sya tumakbo "
" walang kwenta! hanapin nyo sya!!"
"pre! dun ! may nakita ako dun! tara bili"
sigaw ng isa sakanila habang palayo sa direksyon namin
maya maya pay kasabay ng paglayo nila sa direksyon namin ang tuluyang paghina ng katawan ko naramdaman ko ang pagluwag ng pagkakahawak sakin ng estranghera
pero hinanghina nako para maglakad pa palayo...
bumigay ang mga binti ko't tuluyan na nga kong bumagsak pero nasalo nya ko...
,
mula sa madilim na gabi
nanghihinang katawan at hangin na bigay ng dagat pilit kong inaninag ang muka nya
pero laking gulat ko ng maaninag ko kung sino sya
.. ang taong to ....
ang hinding hindi ko makakalimutang muka ng tao na to ....
"zero....."
at tuluyan na nga kong nawalan ng malay
--------------------------
