O siyah gözler...
Yine buraya odaklanmıştı,
Yüzü tam seçilemiyordu altına girdiği ağacın gölgesinden.
Ama cüssesi farkedilmeyecek gibi değildi.
Her akşam o ağacın altına girip bu evi gözetlerdi.
Peki neden?
Son 2 aydır her akşam buradaydı ama neden?
Endişelenmeli miyim?
Hayır.
Yine dedem ve onun içine karıştığı olaylar...
Ben öylece düşüncelere dalmış dışarıyı izlerken kapı iki kere tıklatıldı. Gözlerim kapıyı bulduğunda Afra yüzünde somurtkan bir ifadeyle odaya girdi. Yatağa yatıp tavana yüzünü döndü.
"Yine ne oldu küçük?" sesim boş odada yankı yaparken bende yatağa yöneldim ve köşesine oturdum.
"Dedem." kafasının altındaki yastığı karşıdaki vazoya atıp, vazoyu kırdı. Porselen parçaları etrafa saçılırken gözlerimi tekrar Afra' ya yönelttim.
" Uğraşma Afra! Niye her halta burnunu sokuyorsun! Annemiz bir! Anla artık!"
"Mezar taşının üzerinde ölüm tarihi 1996 yazılı bir kadın, nasıl 97 doğumlu bir kızın annesi olur? Anlatsana her haltı bilen Neslişah KESKİN!" söyledikleri beynime kazınırken onu kaybetmekten ne kadar korktuğumu anladım ve yanına gidip yüzünü iki elimin arasına aldım.
"Sen benim kardeşimsin! Bir başkasının değil! Anladın mı beni! Kimse sana benden iyi abla olamaz! Sen benden bir başkasının kardeşi olamazsın!" kaşları çatıldı ve iki elimin arasından sıyrılıp ayağa kalktı.
"Sırf siz bensiz kalmayın diye 4 yıldır susuyorum! Bunu daha fazla yapamayacağım ve artık burada kalmayacağım!" Ben daha olayın Şok'unu atlatamamışken odanın kapısının çarpmasıyla kendime geldim. Hızla odadan çıkıp merdivenlere yöneldiğimde Afra çoktan kapıya varmıştı.
"Afra dur! Gitme!" dememe kalkmadan kapıyı kapatıp çıktı. Merdivenlerden inip kapıyı açtığımda arabasının kapısını açmak üzere olduğunu gördüm.
"Afra tamam. Son bir şey, eğer ikna olmazsan gidersin." gözleri beni bulduğunda bende adımlayın yanına ulaştım.
"Son Neslişah. Son cümleni söyle." Ne kadar söylediklerime yüreğim el vermese de söylemek zorunda olduğum cümle dudaklarımdan döküldü.
"Sana yardım edeceğim, ne olur gitme!"
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Gözlerim dizüstü bilgisayarın ekranı ile buluştuğunda gördüğüm şeye inanamayarak tekrar elimdeki aile kitabına baktım. 3 gün, tam 3 gün geçmişti olayların üstünden ve ben salak gibi kardeşimi alıp asıl ailesine verecek bilgileri araştırıyordum. Elime geçen bilgiler Turgut Keskin ile husumeti olan binlerce kişi!
Hızla odadan çıkıp merdivenlere yöneldim. Aşağıdan gelen bağırtılara kulak verdiğimde tanımadığım bir erkek sesi ve Afra'nın sesini duymamla aşağıya inip hemen dışarı fırladım. Afra bahçe duvarına sırtını yaslamış, elleri başını çevrelemiş bir şekilde oturuyordu. Ve korkarım ki titremesi depresif atak geçirdiğinin kanıtıydı. Gözlerim Afra' nın karşısındaki kişiye takıldığında o gözler bana bir yerden tanıdık geliyordu. Kimdi bu çocuk? Yerde oturan Afra'ya tekrar baktığımda beynimin 'ne duruyorsun Neslişah!' diye telkin vermesiyle tekrar o çocuğa dönmüştüm ki bahçe duvarından atlayıp gittiğini görünce sağ ayağımı yere vurdum. Ne oluyordu burada? Afra ellerini çözüp titremeye devam ediyordu ki yanına koşup ellerini tuttum.
"Afra! Kendine gel kuzum."
Evimizin hizmetlisi Nergis teyze elinde ilaç ile koşarak yanımıza gelip ilacı Afra'nın ağzına sıktı. Afra bayıldığında kucaklayıp yatağına götürdük. Ben tekrar aşağıya inip üç aydır iş seyahatinde olan babamı aradım, telefon 3.çalışta açılmıştı.
"Tatlım" diyafonun diğer ucundan gelen ses sakinleşmeme neden olurken az önce olanları hatırlayıp devam ettim.
"Baba, biliyorum şu an yoğunluk bir iş seyahatindesin ama artık dayanamıyorum." dudaklarımın arasından firar eden hıçkırık, sinirlerimin boşalmasıyla gözümden akan damlamaya dönüşmüştü.
"Bebeğim ne oldu?"
"Afra.... Biliyorum annemizin bir olduğunu söyledin ama o bunu kabul etmiyor... Doğum ve annemin ölümünü bir tutuyor oysa ki sen demiştin ki-"
" Unut Neslişah! Benim söylediklerimi unut. Seninle bir şeyler konuşacağım geldiğimde, Afra'yı bizden uzaklaştıracak hiçbir bilgiyi araştırmıyorsun. Sadece oyala onu anlıyor musun?"
"Baba neden bahsettiğini anlayamıyorum."
"Neslişah, uzatma kızım. Benim şuan işim var daha sonra görüşelim."
"Ama-" tam itiraz edeceğim sırada telefon yüzüme kapandı. Ne oluyordu böyle? Peki ben şimdi ne yapacaktım? O çocuk kimdi? Allah'ım bana sabır ver!
Merhabaaa! Nasılsınız Pakizeler ve Cevolar 😜
Yeni bir kitap, yeni bir hayat,
Derslerden Zaman kalırsa yan gel yat😉
Şaka maka inşallah iyi bir başlangıç olmuştur.
Öpüldünüz😙
YOU ARE READING
ARAF
Teen Fiction"Aşktan korkma, Korkarsan hisseder... Gelir bulur seni!" Nefret ve aşkın arasındaki o ince çizgiyi yok etmeye var mısınız? Ya da aşkımı tercih edersiniz nefreti mi? demeliyim. İkilemlerin arasında kendini kaybeden Neslişah'a yine bir ikilem yardım...
