Code M.A.T.E

1. Paleozoïcum

'Je moet precies weten hoe dit moet.'
'Je krijgt maar één kans.'
'Het leven van velen hangt af van jou.'
Dagelijks gezeur, en één doel wat ik goed moet doen.
'Je weet dat hij de gevreesde Alfa is...'
'... Hij vermoorde duizenden vrouwen, kinderen en anderen...'
'...Alleen al zijn naam zaait diepe angst...'
De drie zusters van de Alfa beslissen precies alles voor mij. Hoe ik moet zijn, hoe ik eruit moet zien, wat ik leuk vindt.
Alleen voor hem en ik moet hem zien uit te schakelen.
'Hij moet gewoon verliefd op je worden, je bent perfect.' Perfect om te worden overgeleverd aan de grootste en meest gevreesde Alfa ooit.
Mijn leven voelt niet "perfect" ik woon, woonde, in het weeshuis met mijn zusje Eleonore. Wie mijn ouders zijn weet ik niet en het maakt ook niet meer uit, want ze zijn toch dood.
'En zo moet je je lippen altijd opmaken, ze lijken zo veel voller.' Ik rol met mijn ogen wat weer een pets oplevert.
'Beter luister je gewoon! Je mag gelukkig zijn! Trots zijn! Dat jij, een weeskind, deze
grootse daad voor de Roedel kan doen!' Ze draait mijn gezicht naar haar groene ogen en haar nagels boren in mijn huid. 'Je gaat er voor zorgen dat hij verliefd op je wordt! Dat hij denkt dat je zijn Mate bent.' Met een zwiep gooit ze mijn gezicht opzij en staat op.
'We zijn hier nu klaar zussen. En jij kind gaat straks mee naar het overleg, alle Alfa's, exclusief hem, zullen er zijn.'
Ik sluit mijn ogen en knik, niet instaat op nu mijn hoofd terug te draaien.
Wanneer de deur sluit open ik mijn brandende ogen en probeer de tranen tegen te houden, maar ze stromen al.
Ik wil niet iemand zijn wie ik niet ben, ik wil niet naar die stomme Alfa.
Mijn blauwe ogen staren mij aan in de spiegel.
'Je bent perfect meisje.' Hadden ze gezegd toen ze mij weghaalde uit het weeshuis.
'Je uiterlijk zal hem zeker bevallen.' Mijn blauwe ogen hebben een donkere kleur en kleine gouden sprankels.
Mijn perfect gemanicuurde nagel gaat over mijn kaaklijn. Een heel blanke huid en zwarte haren als de nacht met de gloed van zijn maan.
Ik haat mijzelf, ik walg ervan dat dit mijn levensdoel is.
Van binnenuit de ShadowClan kapot maken, alleen door de angst die de Roedels voelen voor hem. En wat er daarna met mij moet gebeuren kan ik naar gissen. Ze willen het niet zeggen, eigenlijk denk ik dat ze niet eens verwachten dat het overleef. En hoe moet het dan verder met Eleonore? Nu beloven ze dat ze goed terecht zal komen, dat wanneer ik weg ben, ze haar laten adopteren als eerbetoon. Misschien kom ik niet eens terug, hoe moet ik dan weten wat er met haar is gebeurd? Een diepe zucht gaat over mijn lippen en ik besluit de Alfa's maar eens met een bezoekje te gaan vereren. Nog enigzins rustig verlaat ik de kamer, maar wanneer ik de deur van de vergaderzaal nader slaan de zenuwen mij in het gezicht. Je kan dit Lone, je kan dit. Nee dit kan ik dus absoluut niet. Mijn hand blijft op de koude klink liggen, absoluut geen zilver. Nee, daar kunnen wij wolven niet tegen. Althans, hun als wolven. Blijkbaar hebben ze mij gehoord en de deur vliegt open. 'Lone! Wat enig je bent er!' En dan zachter. 'We hebben zitten wachten.' Gauw drentel ik de kamer binnen met mijn hoofd eerbiedig naar beneden. Ik moet tussen de zusters Dipali en Rupinder gaan zitten, hun namen verwoorden de persoon goed. Brandende ruzie en donder. Afwachtend tik ik met mijn nagels op de leuning van de stoel. 'Lone, dat is hoogst weerzinwekkend, stop daarmee.' Mijn getik valt stil en daarmee begint de ruzie tussen de Alfa's. 'Onze enige kans is dat "Lone" hem weet uit te schakelen.' Begint een forse man met een baardje, laat ik hem tijdelijk baardaap noemen.
'Hij moet en zal hierin vastlopen, ze is wonderschoon.' Zegt een man met een snorretje en flinke rimpels. 'En een "onderdanige" schoonheid kan je toch niet weigeren?'
'Hoe gaan we haar hier op af sturen? Ze kan niet zomaar zijn territorium binnengaan zonder reden.' Gaat Baardaap verder.
En alweer iemand anders: 'We kunnen voordoen dat een van onze groepen ruzie heeft...'
'Ze wordt een Rogue.' Grijnst Dipali gemeen. 'En dan is ze toevallig bij jullie strijd geraakt door een pijl... van zilver.' Direct schudt Baardaap zijn hoofd. 'Nee, dat is zonde van haar.'
'Alfa's, ik vraag toestemming om iets voor te stellen.'
Meteen draaien vijftig hoofden mijn kant op en nemen mij schattend op. 'Vertel.'
'Wat als ik op Schadow,' hoe ironisch, 'per ongeluk een van zijn soldaten aanrijd die buiten het territorium loopt, en dan zelf ook "val". En dit komt doordat ik wegvlucht vanuit het weeshuis, omdat ik onder werd gerespecteerd? Of omdat ik een Omega was doordat ik zijn naam uitsprak, zonder angst.' Een Alfa van de Darkhunter roedel begint te lachen. 'Een meisje zoals jou dat zijn naam zonder angst uitsprak? Laat mij niet lachen!' Ik wrijf geïrriteerd over mijn hoofd, hij lacht al. 'Lowey.' En ik kijk hem strak aan. De Alfa's rillen en krimpen ineen.
'Goed, je plan is niet zo slecht.' Geeft hij dan toe. De Alfa, mijn Alfa, staat op en kijkt op mij neer.
'Lone, hierbij ben je een Omega.' Zijn ogen doen mij niets, ik voel geen verschil, dus haal ik mijn schouders maar op. Het is maar een titel, al kijkt niet iedereen er zo tegenaan.

Wel, dit wordt meestal niet gelezen... Maar, de eerste wie doorheeft en reageert waar die namen van mijn hoofdstukken eigenlijk op slaan, daaraan wordt een hoofdstuk opgedragen...
Liefs Wolves, en hopelijk is het leuk.