Hayatıma lanetler ederek ve ağlayarak ablama sarılmaya devam ettim. Çaresizdim. Üstelik ablam gibi güçlü olmak için elimden geleni yapmaya çalışıyordum. Çünkü o yıkılmaz. Benim tek ailem o. Hayatım boyunca da hep onu örnek almaya çalışmışımdır. O umursamazdı. Annem ev hanımı, babam ise savcıydı.
Ama tam nedenini bilmediğim bir şekilde 8 ay önce tatile giderken araba kontrolden çıkmış ve uçurumdan aşağıya yuvarlanmış. Olay yerinde ölmüşler. Bu olaydan tamı tamına 1 ay sonra öldüklerini öğrenmiştim. Bu beni çok sarsmıştı. Ablam dayanıklıydı annem ve babamın öldüklerini bana söylememiş tam 1 ay sonra söylemişti. O zaman da yanında bir arkadaşı varmış. Zaten bana söyleyende Gül'dü. O gün ablamın tekpisi ise boş duvara bakmak daha sonra da hiçbir şey olmamış gibi ve hiçbir şey söylemeden oradan ayrılmakmış. Gül'le ben önce ablamın bunu kaldıramadığını düşünmüştük.
Ama o cidden umursamamış ve hayatına bir şey olamamış gibi devam etmişti. Beni hiç düşünmeden yalan söylemişti. Ben öğrendiğimde ise yıkılmıştım.nasıl bir tepki vereceğimi ve ne yapmam gerekeceğini bilmiyordum.
Hayat cidden acımasızdı.
Ablama başıma tüy kadar hafif bir öpücük kondurdu. Sonra "Hepsi geçecek" dedi ve daha sıkı sarıldı.
Şuan mezarlıktaydık. Daha doğrusu ben yine anne ve babamın mezarına gelip içimi dökmüş ve hıçkıra hıçkıra ağlamıştım. Ablam benden haber alamayınca direk buraya gelmiş ve benim yine ağlama krizi geçirdiğime şahitlik ederek beni sakinleştirmeye çalışarak sarılmıştı. Ben de onun kollarında ağlamaya devam ettim. Hıçkırıklarımın arasından zar zor konuşup "Sahi geçer mi?" dedim. Bunun üzerine ablam omuzlarımdan ellerini kaydırarak kollarımdan tutup beni kendinden uzaklaştırdı. "Yine kötü olmanı istemiyorum. " Biraz durduktan sonra devam ederek " Sana her seferinde destek olmaya çalışıyorum. Sadece senden beni biraz anlayıp sakin olmanı ve ağlamamanı istiyorum. Hadi kendini toparla ve eve gidelim." dedi düven verircesine. Sadece kafa sallamakla yetindim. Alina da kolunu omzuma atarak beni arabasına yünlendirerek yürümeye devam etti. Ben de son kez arkama baktım. İç çekerek arabanın kapısını açarak ön koltuğa yerleşim emniyet kemerimi taktım. Bu sırada Alina 'da arabayı çalıştırarak sürmeye başladı.
Araba yolculuğumuz sessiz geçmişti arabanın durduğunu hissedince kapattığım gözlerimi açarak, emniyet kemerimi çıkardım. Elimi kapıya atarak açıcağım sırada Alina'nın sesi beni durdurdu. "Efsa" dedi. "Sana bir şey söylemem gerek." dedi. Ablamın gözlerinin içine bakarak "Efendim" dedim. Galiba biraz tergin gibiydi. Bu tedirgin hali az da olsa beni biraz telaşlandırdı. "Alper " dedi ve benim kalbimin o an sıkışıyormuş gibi hissettim ve yine gözlerim doldu. "O burda. Yani evde." Dedi. Yine bekledikten sonra devam etti. " Bizi ziyaret etmek istemiş. Ben de bizde kal dedim. O da kabul etti." dedi. Kafamı koltuğun başlığına dayayıp gözlerimi kapattım. İstem dışı sol gözümden bir damla göz yaşı aktı.
Kötüydüm daha fazla kötü olma yolunda ilerliyordum.
Şuan evimde ve koltuğumda oturuyor hala inanmıyorum. Resmen benim açımdan hayatımı mahfetmiş insan burda ve bu bana çok fazla.
Gözlerimi açtığımda Alina bana dikkatle ve şefkatler bakıyordu. Hiçbir şey diyemedim sadece derin bir nefes alarak Alina'ya buruk bir gülümseme verdim. Tek bir kelime etmeden arabadan aşağıya inerek bahçe kapısına doğru yürüyüp ablamın kapıyı açmasını bekledim. Ablam arkamdan gelerek anahtarıyla kapıyı açarak önce benim geçememi bekledi ve hemen arkamdan kendi içeriye girerek bekledi. Ben hala kapının önünde dururken ablam eliyle omzuma dokunarak "Ben üstümü değiştirmeye gidiyorum. Sen de salona geç. " dedi. Korka korka "Tamam" dedim. Ablamın yukarıya çıkışını izlerken arkamdan bir ses geldi ve "Merhaba" dedi.
