Illusie

|| Proloog ||

PROLOOG

"Dus, wat zeg je ervan? Wil je deel uitmaken van Geestesoog?" Ik kijk de vrouw aan, recht in haar felgroene ogen. Ik wil wegkijken, maar blijf in haar ogen staren. Ik probeer te lezen wat zich in haar hoofd afspeelt, maar ik kan het niet zien. Een starre blik blijft me afwachtend aankijken. "Je mag er rustig over nadenken, maar ik wil wel dat je je beseft dat niet iedereen deze kans krijgt." Het duurt even voor ik me bedenk dat ik ook echt iets moet gaan beslissen nu. Ik was te druk bezig met staren, dat mijn hoofd helemaal nergens over na heeft gedacht. Alles komt nu één voor één binnen. Ik ben je moeder, Matthew. Het gezicht tegenover me krijgt ineens een andere betekenis, iets herkenbaars. De flashbacks waar Izabeth in voorkwam komen nog een keer voorbij. Was ze daar dan wel echt? Is er echt een kans dat ze nu de waarheid spreekt? Of is dit allemaal al het plan geweest en is alles gemanipuleerd? Het zou me weinig verbazen, maar toch.. Hoe zouden ze hebben geweten dat ik zou winnen? Of zou de rest allemaal hetzelfde hebben gezien en te horen hebben gekregen? "Matthew?" Daarom wil ik je een baan aanbieden, klinkt opnieuw in mijn hoofd. Heel snel neem ik alle voor- en tegendelen in mijn hoofd door. Kan ik Izabeth nu wel vertrouwen? Kan ik Geestesoog nu wel vertrouwen? Mijn vertrouwen in Geestesoog zal niet veel veranderen, dat is voor mij nu wel zeker, maar dat betekent niet dat ik er niet mijn voordeel uit kan halen. "Matthew?" vraagt Izabeth nog een keer. De rest mag zijn familie niet meer zien. Althans, van Geestesoog niet. Maar hoe kan Geestesoof verwachten dat ik mijn vrienden hetzelfde aan zal doen? Ik kan van binnenuit misschien helpen te ontsnappen. Waarom niet? "Ik doe het." Voor ik me zelf volledig bewust ben van het plan, heb ik al ja gezegd. Wat kan er mis gaan? Izabeth zal me niks aandoen – of aan laten doen – aangezien ze nu eindelijk haar zoon terug heeft. En wat kan ze verder doen? Wat ik tot nu toe van haar te weten ben gekomen, dankzij het experiment, is dat ze erg goed mensen kan martelen. Maar dat zal ze toch niet gaan doen? Als dat wel het geval is, is ze erg goed in dubbelspel spelen. "Mooi", klinkt Izabeths opgeluchte reactie. "We zullen je gelijk een inwijden." Goed gedaan, hoor ik Chessy's stem in mijn hoofd. Door alle verandering was ik haar even vergeten. Het meisje dat me zo heeft gehaat en uiteindelijk heeft vergeven – een soort van. Zover ik tot nu toe weet zit zij op het moment niet lekker te genieten van haar vrijheid. Ik weet hoeveel mensen ze is verloren en hoe weinig ze er nu nog over heeft. Ik kan haar haar familie niet ook nog eens afpakken. En Cole... Ook hij heeft gewoon recht om zijn familie weer te zien. En ik zal er alles aan doen om iedereen weer thuis te krijgen. Inclusief mezelf, want ik wil hier net zo goed zo snel mogelijk weg. "Denk maar niet dat we nu gezellig moeder en zoonlief kunnen gaan spelen. Ik ben niet vergeten wat jij iedereen hebt aangedaan", waarschuw ik Izabeth. Een schijnheilige glimlach verschijnt op het gezicht van Izabeth. "Ik wacht op het moment dat je me vergeeft en we een normaal leven kunnen leiden alsof dit nooit gebeurd is", verklaart ze haar glimlach. Nooit, denk ik er stil achteraan.