Karganın Kahkahası

Etrafta karga kahkahaları yankılanıyordu. Uğultulu bir geceyi resmediyordu karanlık.  Kaybolmuş bir ruhun arayışı haykırışlara karışıyordu, karganın kahkahaları arasında. Ve kargalar, sadece ölümü haber ederken kahkaha atarlardı.

×××

Bulutsuz bir geceydi, ya da ben artık bulutları fark edemeyecek kadar karanlığa batmıştım.

~~~

Şehrin ışıkları, tek makyajıydı onun. Issız gecelerde, karanlığa bir kanatlarıyla atardı adımlarını. Ve bir gün, kanatları bir başkasına takılmıştı.

Sessizliğe sığınan bir ruhu hissediyordu, kadının bedeni. Ve anlatacak çok şeyi olan bir ruhu.

Dudaklara ket vurulmuş hikayeleri, gizlendikleri karanlıktan çıkarmaya yemin etmişti kız.

Ve oğlan da, hikayeleri sonsuza dek saklamaya.

Diğer yeminleri ise, bir ruha dokunmaktı.

Ve birbirlerinden başka kimseleri yoktu.

×

"Hatırlamadığımız sürece unutulmaya mahkumuz," dedi buruk bir gülümsemeyle. "Çünkü hatırlayacak hiçbir şeyimiz yoksa, zaten ne birini tanımışızdır ne de yaşamışızdır."

"Benim hatırlayacak hiçbir şeyim yok galiba," dedim kıkırdayarak. Yılların eskittiği acizlik, sarmaşık gibi dolanıyordu ruhuma. Serçe parmağımı çekiştirerek, huzursuzca kıpırdandım olduğum yerde.

"Öyleyse yıllar sonra hatırlanmaya değecek birini tanı."

Fısıldadığı cümle, bozuk bir plak gibi zihnimde dönüp dururken, en sevdiğim şarkı ilan edebilecek kadar derine işliyordu sesler. Alaycı bir gülüş serbest kaldı dudaklarımdan. "Ya öyle biri yoksa?"

Masada sert darbelere sebep olan ahenksiz notaları, hakimiyetini kazıyordu her yana. Yavaşça gülümsedi. "Öyleyse beni tanı."