Romeo en Julia - Flikken Maastricht

1.

Vrolijk gekibbel galmde door de hallen en een aantal kinderen dartelden rond. Stralende ouders riepen hun kroost tot de orde, kleffe stelletjes waren in een eigen wereld verzonken en een paar ouderen hielden nauwlettend de digitale schermen in de gaten. Vakantiestemming en blijheid heersten alom, het late tijdstip drukte dat nauwelijks. De grootse opgetogenheid en vrolijke sfeer van de menigte waren in schril contrast met Wolfs' gemoederen. Bijtend op zijn lip wierp hij een blik op het informatiescherm. Ze hadden vijftien minuten geleden al moeten boarden, maar blijkbaar was er enige vertraging ingeslopen.
Fleur glimlachte af en toe voorzichtig, maar hij zou haar vader niet zijn als hij niet haarfijn kon vertellen dat ook zij niet op haar gemak was. De zenuwslopende uren hadden hun tol geëist en enkel het vooruitzicht ieder moment het vliegtuig te mogen betreden hield hen beiden op de been. Tot nu toe was het goed gegaan, maar dat betekende niets. Het kon altijd nog omslaan. Ze zouden Fleurs lege cel ontdekken, een bewaker zou zich die onbekende collega herinneren, Wolfs' telefoon in de gevangenis zou duidelijk maken dat hij het gebouw niet op de gebruikelijke manier verlaten had, Jesse zou praten... De duizenden opties lieten Fleurs vingers voortdurend tikken op haar been. Uiteindelijk pakte Wolfs haar hand in de zijne om het zenuwachtige geroffel te stoppen. Ze glimlachten beiden, maar Wolfs kon de spanning van haar gezicht lezen. Hij wist dat ze die laatste onrust pas zouden verliezen op het moment dat het vliegtuig opsteeg en ze Nederland definitief achter zich zouden laten. Dan waren ze veilig. Eerder niet.
En toch... Hoe krankzinnig het plan om Fleur te bevrijden aanvankelijk ook geleken had, het was hem gelukt. Dat durfde Wolfs langzaamaan toe te geven. Hij had zijn dochter uit de gevangenis weten te krijgen zonder betrapt te worden. Fleur was met een vals paspoort op Eva's naam door de douane gekomen. Ze stonden al met één been in het toestel. Het was gelukt, tot nu toe, en het had nauwelijks soepeler kunnen gaan. Dat luchtte Wolfs enorm op. Het moeilijkste deel was voorbij, voorbij en geslaagd. Alles wat nu nog kwam, was instappen. Dat stelde niets meer voor.
Maar de spanning en opluchting kregen gezelschap van een derde gevoel. Onbehagen. Er klopte iets niet. Er zat iets vreselijk fout en die indruk zou hem er bijna van weerhouden in het vliegtuig te stappen. Bols, officier van justitie Jens Bols, voerde iets in zijn schild. Wat het ook mocht zijn, hij kon Wolfs er niet bij gebruiken. Er werd een vuil spelletje met hem gespeeld waar hij geen vat op kon krijgen. Jesse, dat was te makkelijk geweest, beseft hij nu hij erop terugkeek. Wat had hij zonder haar gedaan, zonder de meestervervalster en hacker die hem zo fantastisch geholpen had? Het was hem alleen nooit gelukt, dat wist hij nu. Maar het was Bols geweest die hem op haar spoor gezet had. Bols had gewild dat hij Jesse zou vinden en dat ze hem zou helpen. Wat had Bols daarmee beoogd? Was het zijn bedoeling geweest dat Wolfs zijn dochter zou proberen te bevrijden en daarbij betrapt zou worden? Dat hij een paar jaar achter slot en grendel zou verdwijnen? Dan had hij al gepakt moeten zijn. De andere optie was dat Bols hem juist wilde laten vertrekken naar een land zonder uitleveringsverdrag. Maar waarom was hem een raadsel.
Bols wilde hem uit de weg hebben, zo luidde Wolfs' conclusie terwijl hij Fleur nauwlettend in de gaten hield. Ze had gezegd dat ze even haar benen moest strekken en uiteindelijk had hij toegegeven: ze moest maar een flesje water gaan halen bij de automaat twintig meter verderop in de hal. Hij wilde haar geen seconde meer uit het oog verliezen tot ze veilig in de lucht hingen en was dan ook opgelucht toen ze weer naast hem op de plastic stoeltjes zakte.
Zijn conclusie was echter geen fijne. Bols wilde hem weg hebben op het moment dat hij zelf met Eva in een safehouse zat. Met Eva, zijn Eva. Ze waren alleen, ondergedoken op een geheime plaats, en onbereikbaar. Hij had het gemerkt toen hij haar gebeld had, in de rij voor de douane. Plotseling had hij het idee weg te gaan zonder haar nog een laatste keer te spreken niet kunnen verdragen. Hij had haar nummer getoetst en meteen de voicemail gekregen. Háár voicemail, dat wel, haar stem. Na even nadenken had hij haar gewaarschuwd voor Bols. Hij kon alleen maar hopen dat ze zijn woorden ter harte zou nemen, dat ze voorzichtig zou zijn. Hij had haar zijn excuses aangeboden, alvast, voor als ze zou ontdekken wat hij gedaan had. En toen had hij afscheid van haar genomen, eenzijdig, nog eenzijdiger dan gisteren in de keuken van de Ponti.
'Heb je Eva nog gesproken?' vroeg Fleur, alsof ze had aangevoeld waar zijn gedachten waren.
'Nee,' bromde Wolfs zacht en borg zijn mobiel op. Minutenlang had hij roerloos naar het scherm gestaard. 'Voicemail.'
'O.'
Moeizaam glimlachte hij naar zijn dochter.
'Het is misschien beter,' deelde hij de gedachten waarmee hij gespeeld had, elke keer dat hij naar zijn contactenlijst gegaan was om daar alleen haar nummer aan te treffen, elke keer dat hij overwogen had haar nogmaals te bellen in de hoop haar aan de lijn te krijgen, niet haar voicemail. 'Ze zou me niet laten gaan, Fleur.'
Wolfs slikte. Daar twijfelde hij niet aan. Daarom had hij Eva niets verteld, ook niet toen ze tot twee keer toe gevraagd had of er iets aan de hand was. Hij wist dat ze hem zou hebben tegengehouden. Ze zou kwaad worden, ongeacht het moment waarop hij het vertelde. Ze zou hem voor gek verklaren. Hem tegenhouden en op hem inpraten tot hij het idiote plan zou laten varen. En misschien had ze dan gelijk gehad, dat het plan overmoedig was. Dat het niets oploste. Dat hij zichzelf ongelooflijk in de nesten werkte, zijn carrière vergooide. Dat kon allemaal best. De twijfel of hij er goed aan gedaan had bespeelde Wolfs' doorlopend, maar zodra hij een blik met Fleur wisselde, ebde het onrustige gevoel weg. Dáár deed hij alles voor.
'Kom.'
Voorzichtig trok hij Fleurs hoofd tegen zijn schouder en liet zijn hoofd op het hare rusten. Woelend in haar krullende haar kwamen zijn gedachten wat tot rust. Ze zouden bijna vertrekken. Eva liep niet in zeven sloten tegelijk. Het zou wel goed komen.

Eindelijk werd hun vlucht omgeroepen. Ze konden boarden. Opgelucht kwamen Wolfs en zijn dochter overeind van de harde plastic stoeltjes en snel haastten ze zich naar de gate. Het was zover. Ze zouden vertrekken, weg van hier, naar Brazilië waar ze veilig zouden zijn. Ze stonden al in de rij voor de laatste paspoortcontrole toen Wolfs een mobiel hoorde overgaan. Het duurde even voor hij besefte dat het de zijne was, nog niet gewend aan de ringtone die bij zijn nieuwe telefoon hoorde. Toen haalde hij het toestel uit zijn binnenzak. Eva, las hij op het scherm.
Zijn hart sloeg over. Het had niemand anders kunnen zijn, niemand had dit nummer, alleen zij, maar toch schrok hij ervan haar naam op het scherm te zien. Eva. Hij wilde opnemen, maar wist dat hij dat niet moest doen. Ze zou hem overspoelen met vragen. Ze moest zijn voicemailberichtje afgeluisterd hebben en belde hem nu niet-begrijpend en nijdig op. Hij had dingen voor haar achtergehouden, hield nog steeds geheimen verborgen, en nu wilde Eva een verklaring. Hij kon haar verontwaardiging al voelen, haar boze vragen naar dingen waarover hij haar had moeten inlichten, haar onbegrip. Hij moest niet opnemen. Hij moest in dat vliegtuig stappen en weggaan, geen ruzie meer maken met Eva. Zijn waarschuwing over Bols zou ze serieus nemen, dat wist Wolfs zeker.
Plotseling bekroop een akelig gevoel hem. Wat als ze juist daarvoor belde? Als ze vanwege Bols belde? Als ze wilde weten wat hij over die man wist? Ze zat met Bols in dat safehouse, al twee dagen nu, vierentwintig uur per dag op zijn lip. Misschien had zij ook dingen ontdekt.
'Pap,' hoorde hij ineens dringend. Fleur was een paar passen verderop stil blijven staan en staarde hem nu aan. Ze wilde dat hij kwam, dat ze aan boord zouden gaan. Hij besefte dat hij al een aantal seconden naar de naam op het schermpje van zijn overgaande telefoon stond te staren, verstijfd midden in de rij op weg naar de slurf.
Eva. Hij moest niet opnemen, hij wist het. O, hij wist het dondersgoed. Het zou niet over Bols gaan. Het zou over de andere helft van zijn boodschap gaan. Over het afscheid dat hij van haar genomen had zonder dat zij het wist. Ze zou boos op hem zijn. Hij hoefde zich geen zorgen om haar te maken, Eva paste prima op zichzelf. Maar ze zou kwaad zijn dat hij wegging zonder haar te vertellen waarom. Ze zou kwaad zijn dat hij niet eerlijk tegen haar geweest was. Hij moest niet opnemen.
Het was het immense verlangen naar haar stem, zelfs haar boze stem, juist haar boze stem, naar háár stem, dat Wolfs tegen beter weten in op het groene horentje deed drukken. Het verlangen haar nog één keer te horen overwon zijn verstand, liet zijn redelijkheid verdwijnen, nam de regie over en deed zijn duim van links naar rechts dwalen en drukken. Het was Eva. Hij kon niet anders dan opnemen.
'Hé Eef,' begroette hij haar gelukkig glimlachend. Ze had hem een laatste kans geschonken, een laatste kans op een echt afscheid. Hij stond al met één been in het vliegtuig. Hij was bijna weg, bijna veilig. Hij kon haar vertellen dat hij wegging nu. Hij kon nog goedmaken wat hij verpest had. Hij kon nog eerlijk tegen haar zijn. Maar het was niet Eva die hij aan de lijn kreeg.
'Meneer Wolfs, u spreekt met Jens Bols,' klonk de gehate stem in zijn oor. Kippenvel verspreidde zich over Wolfs' armen en een enorme bezorgdheid kwam op, bezorgdheid die vrijwel meteen omsloeg in pure angst. Hij voelde zijn hart kloppen in zijn keel terwijl zijn gedachten alle kanten op schoten, van moord naar verkrachting naar een ongeluk naar een onsmakelijke grap en weer terug. Bols, uitgerekend Bols belde hem, maar met Eva's telefoon. Wolfs' intuïtie vertelde hem met absolute zekerheid dat er iets volledig mis was. Doemscenario's hoopten zich op en vochten om zijn aandacht, het een nog gruwelijker dan het ander. Eva gewond, Eva stervende, Eva al overleden. Wat was er aan de hand? Waarom belde Bols hem? Waar was Eva?

Lieve lezers, hoe vonden jullie het eerste deel? 'Romeo en Julia' telt zes delen en we zullen om de dag een nieuw deel plaatsen! Reacties lezen hannnahh11 en ik heel erg graag, dus laat jullie mening vooral horen! Wij zijn benieuwd. :)