SÖZ

Elif

İstanbul'un küçük bir semtinde kalabalik ve sıcacık bir yuvada Ağustos günlerinin sıcağında hayata gözlerini açmıştı Elif.

Hayatın küçük yaşta ona neler öğreteceğinden habersiz annesinin mutluluktan ağlayan ela gözlerine sevgiyle bakıyordu.

Elif demişti annesi ona,hayatta ne ile karşılaşırsa karşılaşsın elif gibi desteksiz dimdik ve sağlam durabilmesi için.
Annesi Sevgi,yoksulluğun vermiş olduğu zorluklar içerisinde Elif'e en iyi şekilde bakmayı düşünürken,babası Erdem masum kızı Elif'in dünyaya gelişine sevinmekten öte imkansızlıkların vermiş olduğu sıkıntılar içinde küçük Elif'ine nasıl bakacağını düşünür haldeydi.
Hayat mücadelelerinde onlara en çok destek olan Erdem'in yaşlı anne ve babasıydı.Sevgi henüz 18 yaşındayken tanımış ve sevmişti Erdem'i.Ailesi küçük olduklarını
söyleyip evlenmelerine izin vermesede onlar dinlememiş ve Ankara'dan İstanbul' a kaçarak evlenmişlerdi.Sevgi çok geçmeden hatasını anlamıştı ama geri dönüşude yoktu.Ailesinin tek kızıydı babasının gözbebeğiydi yaptığı onları hayal kırıklığına uğratmıştı.Annesi ne kadar yalvarsada babası evlatlıktan red etmişti.Erdem askerden yeni gelmişti ne bir işi vardı ne de başlarını sokabilecekleri evleri Sevgi gelinlik bile giyememiş sade bi nikahla evlenmişti ama Erdem' duyduğu aşkın herşeyin üstesinden geleceğini düşünüyordu umut etmekten başka şansı yoktu.Aile desteğiyle minik bir ev tutulmuş Erdem'e iş bulunmuştu 1 sene sonrada minik kızını kucağına almanın mutluluğunu yaşıyordu.Sevgi merdiven silerek kazandığı parayla evine destek olmaya çalışıyordu.Biraz biriktirdiği parayla kızının ilk yaş gününü kutlamak için minik bir pasta alarak bütün sevdiklerini bir araya toplamıştı.Elif annesiyle birlikte mumlara üflerken evin içini büyük bir huzur sarmıştı taki Elif ilk adımlarını atarken yere yığılmasıyla o huzur yerini telaşlı bir korkuya bıraktı...