Sus dedikçe Konuşuyordu . Sessizliği bozan onun o hakaretleriydi. Babam.. bunu ona doyasıya demeyi bir dilencinin soğuk gecelerde sıcak bir çorba istediği kadar istedim. Oysa beni sadece işe yaramaz , aptal, Sünepe olarak görüyodu . Her akşam annemle yaptığı kavgalar . Bana bağırma ları . Dökük bi ev işsiz bi baba hasta bi anne daha ne olabilirdiki ise yaramaz okul . herkes okul çıkışları mutlu olurken , ben o harbi eve döneceğim icin her köşede buldugum her duvara yumruk atıyordum .
Taki o gece üniversite sınavına dört hafta kalmıştı . Heyecanım bu huzursuzlukla , okumama izin vereceğini bile bilmediğim ebeveynlerimle yinede çoktu.
O gün yine Yalama Menteşeli kapıyı kapattım . Hafif bi gicirdama . Alismistim bu sese. Babamla yaptığım kavgaları getiriyordu aklıma . Çıkmıştım sokağa . Bir kaç yüz metre yürüdük ten sonra Ewet ordaydim . O evin önünde . Hangi evmi . O güzel dublex iki katlı büyük Bahçeli evde . Tanjmlayamadigim kadar güzel olan o evde . Bize iki sokak ötedeidi bizimkisi gibi kulube değildi . Istihsamli ve gosterisli bir evdi . Kimin kaldığını on yedi yaşıma kadar hiç görmedim . Ama biliyordumki çok zengin bi aile . Etraftan sesler geldi , bahçenin kapısı açıldı gordugumle çok şaşırdım . O ucube ukala burnu havada burslu lara karşı alerjisi olan uz karis topukluyla yürümeye çalışan zengin Filiz ve kendi gibi arkadaşları . Belli ki arabayla okula gidiyorlardi . Hala aklım almiyodu o koca istanbulun en güzel en kaliteli boğaziçi Koleji Benj nasıl kabûl etmişti . Ben bunlari düşünürken arkamdan bir ses geldi ve sonrasında omzumda bir el..
"Cüneyt! !" Bu cırtlak sesi beş yıldır unutmadimm üniversite den yeni mezun olmuştum . Ailemden uzaklarda .. evi terketmistim annem in cenazesine bile gidememistim . Zavallı annem meme kanseriydi . Ve o yılların hasarıni taşıyan küçük bedeni buna dayanamayıp olmuştu. Babam denilen o herifse nerde nasıl olduğunu bilmiyordum bile . Aldığım burslarla bi nebze okumuştum . Artık o anları düşünmemeliydim . Omzumdaki el tekrar durttu beni ve " vay be bizi de unuttun demek " diyen bi çatlak kız . Eskiden aynı okula gittiğim ( tabi sadece üç ay ) Filiz di bu . Onu hiç secmezdim. Ama ne yazikki anilarima dönmek istedim o ihtişamlı evden eser kalmayan yere gelmiş eskileri düşünüyordum m . Kıza sahte bi gülümseme ile
-Mereba Filiz
Demiştim . Kız önce beni baştan aşağı Süzdü.
Kıkırdayarak " Ramiz amca den gideli her yerde ondan adam olmaz diyordu senden nerdeyse bi Biret pit olmuş " dedi . Tam midem bulanmisti etrafa bi baktım her yer Dökük tü tam bi harabe. Yerde duran yamulmus kola sisesine tekme savurdum hafiften gülümseyerek " senden adam olmaz mış mış. ."
ESTÁS LEYENDO
Menteşe
Novela JuvenilAşk kitabı veya dram değil herkesin yaşadığı bir gerçek . Sıradan hayatın bize verdiği sahte senaryolar gibi.. Yokluk içinde hayata sarılmaya çalışan bir delikanlı , hasta annesi sev. .. Ve tek dileği gerçekten tanıyabileceği biri.
