Marrying A Commoner

Prologue

Marrying a Commoner
written by: sangdaraxx

"The more you hate, the more you love"

Lagi ko nalang naririnig 'yan.

Halos t'wing may mga 'di nagka-kaintindihan.

T'wing 'di mag-kasundo ang dal'wang tao.

T'wing madalas silang mag-away.

'Yung parang makita niyo palang ang isa't isa parang uma-akyat lahat ng dugo mo pataas sa mukha mo. Alangan pababa umakyat nga.

But, Kidding aside?

'Yung totoo? Ano sa tingin mo?

Kung ikaw?
Kaya mo bang mahalin 'yung taong laging,

-nang-iinis

-nangba-badtrip

-nangungunsume

-sumisira ng araw mo

-at 'eto pa ang matindi,

YOU'RE GOING TO MARRY HIM!!!

Oooops! Don't get me wrong! Okay.

Yes, magiging mag-asawa nga kami, but there's nothing romantic 'bout us, swear! At mas lalong imposibleng mahalin namin ang isa't isa, isipin ko palang nasusuka na 'ko eh.

Kaya 'yang quote na 'the more you hate, the more you love' na yan?! Imbento lang yan! Di totoo yan!

Ay, ewan ang gulo 'no? Di mo naintindihan? 'Wag ka mag-alala ako rin eh.

Chapter 1: Intro (part 1)

Ako 'yung tipo ng tao na bukod sa maganda, matalino, mabait, at higit sa lahat pinaka dyosa sa lahat ng lokaret.

Ano pa ba? Hmm, so many to mention pa eh, baka abutin tayo ng siyam siyam 'pag nagkataon, na sabihin ko kung ga'no ako ka-bait at ka-ganda na tao. Alam ko kasing mainit ang panahon, kaya nagpapahangin ako, anlakas ba? Hahaha

• Scarlet Gen Lopez
• 18 years old
• Fourth year college taking up AB Mass Communication at Jansen University

Astig ko magpakilala 'no? Tulog pa kasi 'ko eh.

Kung itsura ko naman? Titigan niyo lang si Selena Gomez mai-imagine niyo na 'ko, hihihi

Syempre joke lang ulit, actually 'di ako gano'n ka-ganda, may pagka-tan ang skin color ko, color brown ang mata ko, sakto lang ang tangos ng ilong ko, meaning nasa middle ng matangos at pango ako charut hahaha, pero wag ka, maganda naman ang labi ko, naka reserve na kasi yan kay Lee Min Ho, hihihi! At kung sa buhok ko naman, no doubt long hair ako walang middle middle. One more thing, 'di ako gan'on pinagpala sa height, 'yun lang! tanong tanong pa kasi eh, Hmp! Ay? 'di ba kayo nagtatanong, hehe ako lang pala nagkukwento, sorry nemen!

Back to the topic, galing akong ampunan and believe me or not sa org ako lumaki, bata palang ako iniwan na 'ko ng mga magulang ko. Wala akong alam as in clueless talaga 'ko pagdating sa kanila. Hello? Malay ko ba naman no'ng mga panahon na 'yun 'di ba. I'm just 6months old that time, ni wala pa nga yata akong nakikita nu'n eh.

Sa Home with a heart org ako lumaki, iyon na rin ang kinaginasnan kong bahay hanggang sa magka-isip na 'ko. Tanging mga madre at kapwa ko inabandona rin ang kasama ko doon.

May isang bagay lang akong palatandaan tungkol sa pagka-tao ko, 'yun ay 'yung kwintas ko may naka engraved kasi do'n na letters. H&A 'di ko rin alam kung ano 'yung meaning no'n, mahirap kaya manghula 'no?

Pero, you know what? 'di ako galit sa mga magulang ko, in fact gusto ko silang makita at makasama. Gusto kong itanong lahat ng gusto kong malaman. At higit sa lahat, I want to feel love and contentment. But I think, it's really impossible to happen, especially now, not to mention we really don't have any resemblance as a family. And for pete's sake, it's almost two decades when that day had happened. I even don't have the thought that they'd tried to find me, if that's it, why I'm still in the middle of nowhere. But, as I was said I don't really feel angered or hatred towards them. Really.

Anyway, stop for the drama, 'nga pala may pasok pa'ko mamaya. Partida, tulog pa'ko habang nagku-kwento sa inyo. Galing ko 'no? Sus, small thing.

(A/n: nakakalito po ang istoryang ito. Kaya kung gusto niyong mabaliw sa kakaisip ito ang basahin mo hehe charot lang)

(PS: Sorry sa typos and grammatically error. Bear with me)