DOLUNAY

Bazı insanlar duygularını yitirebilirler. Ben onlardandım herkesin yanında kötü kız, cesur,insanları korkutan,ben buydum ama insanlar gerçek yüzümü bilmezler saklarım.

Sabahın ilk ışıklarında kalkıp,camın kenarına geçip kendimi güneş ışınlarına teslim ettim. Bugün çok kötü bir gündü. Canımı kaybettiğim,onsuz nasıl dura bildim hiç bilmiyordum. Bugün annemin ölüm yıl dönümüydü. Onsuz nasıl 2 sene geçirdiğimi bile inanamıyorum.

Kendimi biraz toparlamak için banyoya girdim. Elimi yüzümü yıkayıp biraz kendime gelmeye çalıştım. Bugün okula gitmeyecektim. Annemi ziyarete gidip onunla konuşup,toprak kokusunu içeme çekip ve dolu dolu ağlamak istiyordum. Annemle benim günümdü. Dolabın karşısına geçip dolaptan uzun kolu siyah fiziği beli edecek kadar dar bir tişört giydim. Altına da kot pantolonumu geçirip saçlarımı topladım çantamı da alıp salona indim.

Babamı kahvaltı yaparken,ayşe teyzeyi de mutfakta bir şeyler kızartırken gördüm.
-Günaydın prenses geç otur kahvaltıya.
Babama bakıp sadece başımı salamakla yetindim. Konuşacak durumda bile değildim.
-Baba ben bugün okula gitmesem olurmu.
-Niye kızım?
-Bugünü mü annemle geçirmek istiyorum. Annemin ölüm yıl dönümü ya.
-Evet biliyorum kızım. Tamam bugün okula gitmeye bilirsin ama yarın kesin gitceksin tamam mı?

Başımı sallamakla yetindim . Babamla biz konuşurken Ayşe teyzede tabaklarımıza patates kızartması koyuyordu. Hemen tabaktakileri bitirip babamla beraber masadan kalktım. Babam işe gideceği için arabayla istersen ben bırakırım seni dedi. Bende kendim giderim baba sen merak etme dedim. Babam evden çıktıktan sonra bende Ayşe teyze ye yardım etmek için sofrayı toplamaya koyuldum. İkimizde işlerimizi bitirdik.
- Ben çıkıyorum Ayşe teyze.
-Tamam kızım geç kalma merak ederim sonra.
-Tamam sen merak etme deyip kendimi dışarıya atım.

Bugün hava çok güzeldi. Annemin yanına gitmek için yürümeyi tercih ettim. Uzaktı ama bir şey olmaz zaten Dışarısı günlük güneşlikti. Çantamdan telefonumu ve kulaklığımı  çıkarıp en sevdiğim parçayı açtım.

Annemi çok özlemiştim. Onu 2 sene önce trafik kazasında kaybettim. O trafik kazasında babamla bizde vardık. O gün ananemin yanına gitmek için yola çıkmıştık. Her şey çok güzeldi annem ben ve babam araba da en sevdiğimiz parçayı dinlerken. Annem de arabayı kullanıyordu. Anneme seslendiğim zaman oda bana dönüp baktığı sırada dikkatini dağıtmıştım önümüze araba  çıkmıştı annem direksiyonu  sağ ve sola kırıyordu. Bizi hastaneye götürdüklerinde babam ve ben kurtulmuştuk fakat annemi kaybetmiştim. Her şey benim yüzümden olmuştu. Ben onun dikkatini dağıtmasaydım  oda bana dönmeseydi böyle bir şey olmıyacaktı. Bugüne kadar hep kendimi suçladım okulda farklı bir kızdım herkes bende korkardı grubum  vardı onlarla takılırdım hep. Derin düşüncelerim den ayrılıp göz yaşlarımı da silip mezarlığın kapısını açıp annemin mezarlığını bulmaya çalıştım.