Kar Tanesi

Çocukluğum

Herkesin kendi dünyasında olduğu bir ailede dünyaya geldim. İki ablam bir erkek kardeşim var. Ablalarımın yaşları yakın olduğundan birbirleriyle herşeylerini paylaşırlardı. Birbirlerinin en iyi arkadaşıydılar. Ben ve erkek kardeşim dışlanmıştık. Erkek kardeşim çok içine kapanıktı. Sebebi büyük ihtimalle bebekken geçirdiği havaleydi. Geçirdiği bu sıkıntı beyninde bir hasar bırakmış olabileceğini düşünüyorum. Algılamasında da sıkıntılar vardı. Ablalarım akşam işten geldiklerinde odalarına çekilir. Sohbetler edip gülüşür eğlenirlerdi. Bende onlarla o anlarını paylaşmak ister yanlarına giderdim. Daha kapıdan girer girmez kapıdan kovulurdum tabi. Kendimi hep yalnız aptal değersiz hissetmeme neden oldular. Annem babamda olabildiğince ilgisizdiler. Sanki ben yokmuşum yaşamıyormuşum gibi hissetmeme neden oldular. Okulumda da bu yüzden çok acılar çektim. Çünkü okulda yaşadığım basit sorunları bile kimseyle paylaşamadığım için sıkıntılar içimde büyümeye başlamıştı. Canım çok yanıyordu. Artık canımın yanmasını belli etmemek için farkında olmadan aptal rolüne girmeye başladım. Herkesin gözünde ben bir zavallıydım. Sabah uyandığımda kahvaltım hazırlanmadığımdan bulduğumu yiyerek yola çıkıyordum. Belki de iyi beslenemediğimden basit şeyleri bile algılayamamaya da başlamıştım. Aptal rolüm gerçek olmaya başlamıştı. Herkesin güldüğü esprilere bile gülemiyordum. İçimdeki acılar biriktikçe ilgisizlik sevgisizlik dayanılmaz hale geliyordu. Giydiğim okul formamı bile ütülemeyi bile bilmiyordum. Annem ya da ablalarımda beni bu konuda uyarmıyorlardı. Kendi kendine büyüyüp gelişmeye çabalıyordum. Okulda bile kimsenin umurunda bile değildim.. Yapayalnız bir çocuktum...