Bloedrood

H 1

Voordat je begint met het lezen van dit boek wil ik even zeggen dat dit een vervolg is van mijn eerdere boek Het Wolvenbos. Je hoeft hem niet per se te lezen maar het kan misschien wel iets duidelijker zijn als je het wel doet. Alvast heel erg bedankt voor het lezen.

D.S. van de Steeg.

"Valt hij je nou weer lastig?"
Ik kijk op, mijn vriendin Lieke zit met een schagerijnig gezicht over mijn schouder mij appjes mee te lezen.
"Je moet echt eens tegen hem zeggen dat hij je met rust moet laten."
Ik rol ongeduldig met mijn ogen.
"Denk je echt dat ik dat nog niet heb gedaan? Hij luistert gewoon niet.
Ja, ja."
Met een zucht ploft ze in de stoel naast mij. De pauze is net begonnen en de aula zit bomvol met mensen. Ik had nog net drie plekjes vrij kunnen houden voor mij en mijn vriendinnen.
"Misschien als je hem op zijn neus timmert, dan laat hij je vast wel met rust."
Ik kijk haar geërgerd aan.
"Weet je, niet iedereen is zo agressief als jij."
Lieke snuift minachtend.
"Wat is hier nu weer aan de hand?"
Mijn tweede vriendin Kirsten heeft zich eindelijk door alle leerlingen weten te wurmen.
"Vickie zit Emelie weer lastig te vallen.
Victor? Maar het is al twee weken uit.
Alsof ik dat niet weet. Maar hij blijft maar volhouden dat hij niet zonder haar kan en dat hij Samantha nooit wilde kussen.
Meiden, kunnen we alsjeblieft ergens anders over praten? Dit is niet echt mijn favorieten onderwerp."
Lieke en Kirsten kijken me een beetje verschikt aan.
"natuurlijk, Em, sorry.
Maakt niet uit hoor."
Het is even stil, dan begint Lieke ineens te praten.
"Hebben jullie het ook zo benauwt? Ik snap niet dat we van de school ineens allemaal in de aula moeten zijn tijdens de pauze.
Dat is omdat ze de rest van de school aan het verbouwen zijn.
Dat weet ik, ze maken plaats voor nieuwe leerlingen. Over domheid gesproken. De laatste jaren verhuizen er alleen maar meer mensen ons dorp uit. Niet in. Waarom moet het dan groter?
Ik weet het niet Lieke, dat is een geheim van het nieuwe schoolbestuur."
Kirsten begint eindelijk mee te doen met het gesprek.
"Misschien gaan ze wel uitwisselings programma's doen, dan komen er misschien mensen uit het buitenland.
Misschien, "zegt Lieke." ik hoop dat er dan maar een paar leuke jongens komen, het liefst iemand met een brits accent."
Ze gaat achterover in de stoel zitten en legt haar voeten op de tafel.
"Sinds waneer ben jij zo van de britse accenten?
Oh, sinds ik er gister een op tv hoorde, geloof me dat klinkt sexy."
Ik en Kirsten moeten hier allebei om lachen.
"Jongedame, haal je voeten eens van tafel."
Lieke kijkt opzij in het boze gezicht van een van de conciërges. Met een uitdagend gezicht haalt ze heel langzaam een voor een haar voeten naar beneden. De conciërge moet duidelijk moeite doen om niet boos te worden. Zonder een woord te zeggen loopt hij weer weg.
"Zeikerd."
Lieke pakt boos haar mobieltje uit haar zak.
"He em, kun je straks afspreken?"
Ik kijk naar Kirsten.
"Nee, sorry. Mijn oma komt langs.
Oh, maakt niet uit hoor."
Ik kijk haar aan. Ik en Lieke zitten allebei in de roedel van mijn ouders, Lieke is net als ik geboren als weerwolf, maar Kirsten niet. Zijn is zo menselijk als maar kan. En ze weet ook niet van onze wereld. Soms denk ik wel een dat ze iets weet, of in ieder geval vermoed. Ineens horen we de bel.
"Op naar Engels."
Snel stopt Lieke haar mobiel weg en lopen we naar ons lokaal. Meneer Stasman staat al ongeduldig in de deuropening te wachten. Twee jaar voordat ik naar de middelbare ging was hier een Engelsleraar die Bietje werd genoemd omdat hij altijd rood werd als hij boos was. Mijn moeder had bij hem in de klas gezeten en hij had haar niet gemogen. Zij hem trouwens ook niet. Die afkeer tegen Engelsleraren zal wel in mijn bloed zitten want ik heb ook altijd problemen met Stasman. Engels is de enige les die ik Lieke en Kirsten alledrie samen hebben. Hij heeft ons een paar keer geprobeerd uit elkaar te halen maar dat lukte hem nooit. Nu zit hij ins altijd in de garen te houden. Niet dat Lieke zich daar wat van aantrekt. Ze kwebbelt gewoon door en heeft al iets van zeven keer na moeten blijven.
Snel gaan we zitten en pakken we onze boeken.

Aan het eind van mijn schooldag fiets ik bijna altijd naar huis met Lieke. Zij woont in het bos in het huis van de roedel. Ik woon daar niet ver vandaan in het privé huis van mijn ouders. Toen mijn broertje en zusje Tyler en Tessa (ze zijn een tweeling) werden geboren wilde mijn ouders niet meer in dat huis wonen. Kirsten woont de andere kant op. Ze kan eigenlijk nooit bij Lieke langs gaan. Op woensdag moet ze ook altijd een uur langer dan wij naar school. Als ik en Lieke net het bospad bij het roedelhuis op fietsen worden we begroet door mijn vader. Mijn vader heeft haar en ogen met de kleur van goud. Ik heb dat van hem geërfd. Maar die van hem zijn wel iets lichter dan die van mij.
Hij komt snel op ons af lopen.
"he, pap, wat is...."
Ik krijg de kans niet om mijn zin af te maken.
"Emelie, kom we moeten gaan.
Waarheen?
Het ziekenhuis, je opa is aangevallen."

De schrijver hier, ik hoop dat je het een leuk eerste hoofdstuk vond. Ik vind het vaak moeilijk om leuke namen te verzinnen dus als je wil dat ik jouw naam gebruik moet je dat zeggen. Je mag ook zeggen wat voor wezen je wil zijn en dan kijk ik of die er in kan. Ik kan niet iedereen gebruiken aangezien ik niet oneindig veel karakters kan maken maar ik zal het wel proberen. Heel erg bedankt voor het lezen.