vandaag
€ 0,35 – Niet goed geld terug.
'JONG MOEDER WORDEN? De beste beslissing!'
Tekst Tanja Spaander Fotografie Stef Nagel Visagie Gerda Koekoek
Angela Schijf (36) heeft drie dochters van 11, 9 en 3, ze is ambassadeur van stichting Het Vergeten Kind én jurylid bij Superkids . Dus ja, we kunnen wel spreken van een gemene deler. Daar wilden we meer van weten!
Kindertijd
"Als ik mijn moeder mag geloven, is mijn jongste dochter een exacte kopie van hoe ik vroeger was. Maar ik was veel bedeesder: Zus heeft nu al van die spontane, extraverte uitbarstingen, ik was juist verlegen en bescheiden. Verder was ik een gelukkig kind in een gezin met een hardwerkende vader en een moeder die thuis was, in een dorp waar nooit iets gebeurde. De jongste van zes kinderen, ik heb drie zussen en twee broers. Ik was het nakomertje: tussen mijn jongste zus en mij zit tien jaar. Maar zij is nu een dikke vriendin. Vroeger was ze een extra moeder voor mij, met de anderen ben ik niet echt opgegroeid omdat ze al het huis uit waren."
Innerlijke kind
"Doordat ik zoveel jonger was dan mijn broers en zussen, was ik altijd bij ouderen in de buurt. Ik denk dat ik daardoor sneller volwassen ben geworden. Laatst zei iemand nog tegen me dat ik vroeger al een oude ziel had. Dat vind ik moeilijk om zelf te beoordelen, maar mijn volwassen leven begon wel eerder dan normaal. Ik was relatief snel het huis uit en kon mijn eigen boontjes doppen. Was zelfstandig, zowel wat betreft de praktische kant met werken, maar ook zeker in het hoofd. Toch is dat innerlijke kind er altijd geweest. Je wordt blanco geboren en staat als kind dicht bij je intuïtie, pas later leer je te leven volgens de regels van de maatschappij. Ik heb gemerkt dat zo rond de dertig iedereen juist weer op zoek gaat naar dat intuïtieve. We willen allemaal weer volgens ons gevoel leven en daar beter naar leren luisteren. Maar ik heb altijd goed naar mijn gevoel geluisterd. Ik deed niet altijd wat het zei, maar hoorde het wel."
Superkids
"Het is geweldig om weer jurylid te mogen zijn bij tv-programma Superkids . Als kinderen iets met overgave doen en dat willen tonen, geweldig! Als jurylid vind ik mezelf best streng, maar ik vind ook dat je kritiek moet kunnen geven. Al kleed je dat bij een kind natuurlijk anders in dan bij een volwassene. Toen het tv-programma Over De Streep naar RTL verhuisde, vond ik het eerst jammer dat het niet meer met kinderen werd gemaakt. Dat leek me makkelijker, ik was een beetje bang voor de volwassenen. Onterecht, bleek meteen. Het is zó bijzonder dat deze mensen iets met mij willen delen dat belangrijk en soms traumatisch is geweest in hun leven."
Kinderdroom
"Als kind wilde ik tropenarts worden. Tijdens mijn rol in Goede Tijden, Slechte Tijden zat ik nog op school en heb ik me door natuur- en scheikunde heen geworsteld. Dat ging niet vanzelf. Maar ik wilde geneeskunde studeren en in Afrika zielige kindjes helpen. Dat is het niet geworden... Ik bleef acteren, waar ik vanuit een hobby ben ingerold. In de tijd van GTST was ik natuurlijk nog lang geen actrice. Had ook totaal geen opleiding gevolgd. Maar toen ik eenmaal bekend was, durfde ik niet alsnog naar de Toneelschool te gaan. Dus zocht ik mijn eigen weg, belde acteurs die ik goed vond en vroeg dan: 'Mag ik les van u?' Toen ik net in Antwerpen woonde, zat ik zo drie weken in een ruimte met Jan Decleir. Van hem heb ik veel geleerd. Het gebeurt nu regelmatig dat iemand mij vraagt:
'Wat moet ik doen om acteur te worden?' Dan zeg ik: naar de Toneelschool! Bij mij is het anders gelopen, maar dat is de meest directe en logische weg."
Kinderwens
"Dat ik jong moeder werd, op mijn 24e, was een bewuste keuze. Het helpt natuurlijk als je iemand tegenkomt die dat ook wil. Tom en ik zijn nu vijftien jaar samen, vanaf mijn 21e. Hij is twaalf jaar ouder en was er sowieso al klaar voor, maar ik mocht het zeggen. Ik wilde altijd al kinderen, maar was ook zo bezig met mijn carrière dat ik dacht: is dit nu wel handig? Maar het is de beste beslissing geweest, al begrepen sommige mensen het destijds niet. Ik had meteen een heel ander leven dan mijn vriendinnen die toen nog volop studeerden. Maar voor mij was het de enige juiste weg: een bevestiging van het gevoel dat het leven daar om draait. Goed ook om iemand te hebben die belangrijker is dan jezelf. Dit is bij tijd en wijle een gek en egocentrisch vak en moeder zijn houdt me met beide benen op de grond."
Kinderen opvoeden
"Wat voor moeder ik ben? Dat moet je eigenlijk aan mijn man en kinderen vragen. Een liefhebbende natuurlijk, maar dat is iets wat zo vanzelf gaat, dat vind ik geen kwaliteit. Verder ben ik duidelijk, realistisch... We hebben natuurlijk regels. Ik vind het belangrijk dat mijn dochters normen en waarden meekrijgen, zoals beleefd zijn. Tom en ik hebben eigenlijk nooit discussies over de opvoeding, we zitten gelukkig erg op één lijn. Het gaat bijna vanzelf. Je moet vooral goed naar je kinderen kijken: hoe gaat het met ze en wat willen ze? Ik vind het belangrijk dat ze hun eigen persoon kunnen zijn, met hun eigen mening en eigen kijk op het leven. Dat ze zich bij ons vrij en veilig voelen, met alles bij ons terecht kunnen. En dat ze goede mensen zijn, met oog voor anderen. Ik heb een enorme hekel aan kinderen die alles maar voor lief nemen en lopen te schreeuwen als ze iets niet krijgen. Het is een groot goed als je het kleine kunt waarderen en dankbaar bent als het je goed gaat."
Vlaamse vs Nederlandse kinderen
"Er zijn zeker verschillen tussen de Nederlandse en Belgische manier van opvoeden. Mijn neefje zit in Nederland op de middelbare school en doet álles via zijn smartphone: zijn agenda, zijn huiswerk, contact via een groepsapp... Dat is in België ondenkbaar. Hier gaan ze met een rugzak vol boeken, schriften, potloden en pennen naar school, óók de middelbare scholieren. Dat schoolsysteem werkt goed voor mijn kinderen; ik vind het goed dat er regels en moreel besef zijn. Mijn kinderen gaan in uniform naar school, ze staan in de rij en gaan in stilte naar hun klas. Nederlandse kinderen vind ik soms erg vrij, dan praten ze op zo'n manier dat ik denk: je mag ook gewoon nog even kind zijn. Ik ben zelf absoluut nog steeds een Hollandse, maar leef hier al vijftien jaar en heb drie kleine Belgen voortgebracht."
(Geen) kinderspel
"Op België wordt momentele erg gelet na de aanslagen in Parijs en alle informatie over geradicaliseerde mensen en het ronselen van jongeren. Maar is dat in Nederland zo anders? Ik vind het raar dat het beeld stopt bij de grens, terwijl ik daarover ook in de dagen na Parijs tientallen keren heen en weer ben gereden zonder gestopt te worden. Dus nee, ik maak me niet méér zorgen over mijn kinderen hier dan dat ik dat in Amsterdam zou doen. De gebeurtenissen krijgen ze sowieso mee op school en via het jeugdjournaal. Daar praten we samen over. Natuurlijk maak ik me zorgen hoe het met onze kinderen zal gaan. Maar als je naar de geschiedenis kijkt, is strijd om macht en geloof iets van alle tijden."
Het Vergeten Kind
"Als ambassadeur voel ik me thuis bij deze stichting omdat we echt aan de slag gaan voor kinderen die dichtbij zijn. Natuurlijk moet er aandacht blijven voor de derde wereld, maar soms vergeten we dat het ook bij ons om de hoek ernstig mis kan zijn. Dat er sprake is van mishandeling of misbruik. Al jaren kom ik hier in de straat bij een opvanghuis voor kinderen van 2 tot 12. Mijn kinderen hebben altijd te veel speelgoed, geen idee waar het toch steeds vandaan komt, en eens in de zoveel tijd vullen we dozen en brengen ze daar naartoe. De kindjes van dat opvanghuis zitten bij mijn kinderen op school − dichterbij kan haast niet. Alleen worden zij niet opgehaald door hun ouders en slapen ze niet in hun eigen warme bedjes. Het goede van Het Vergeten Kind vind ik dat ze actieve en tastbare hulp bieden. Ze maken opvangplekken gezelliger, geven de kinderen een feestdag en kloppen aan bij de politiek. We hebben al veel bereikt en daar lever ik graag een bijdrage aan."
Laatste kind
"Ik denk wel dat Zus ons laatste kind is. Je weet het nooit, maar in principe zijn we compleet. Ik herken vooral veel van mijn man in de kinderen. Misschien omdat ik hem stiekem beter ken dan mezelf,
of omdat ik ze alle vier van buitenaf bekijk. Van mezelf herken ik wel het zonnige van mijn middelste, Mensje, een positief ingesteld meisje. De oudste, Bloem, is ordelijk, dan ben ik ook. De jongste is een clown en minder verlegen dan ik, maar wel net als ik een nakomertje. Grappig dat je misschien toch je eigen situatie kopieert. Nu op naar de kleinkinderen, haha! Je moet het lot ook niet tarten... we hebben nu drie gezonde meiden. Een rijkdom!"
Bronnen: telegraaf - blendle kranten overzicht.
Datum: 23-01-16
- Einde -
