Adıma Karar Verilmiş Hayat

ANLIK KESİTLER

Güneşin yüzüne vurmasıyla uyandı. Güneşe inat edercesine çekti yorganı yüzüne ama zaman daha da inatçıydı. Kalkmak zorunda olduğunun farkında bi o kadar da mutsuz kalkarak yüzünü yıkadı. Evde donuk bir sessizlik vardı. Esin uyuyordu anne ve baba is icin evden çıkmıştı. Esra ise küçük kardeşine kahvaltı hazırlamak için mutfağa yöneldi. Ortalık dağınık ve pisti. Küllükler koku yapmış dünden kalan yemek tabakları ortamın daha da kötü gözükmesine sebebti. Dolabı açan Esra kahvaltılıkları çıkararak sofrayı hazırladı.

                      **********
Okulun bahçesinden o kalabalık arasından gözlerim Serkan'ı arayarak girdim. Daha sonra gözlerimin sınırları içine girdiğinde sanki onla karşılıklı konusabilcekmisim gibi heycanlanmıstım. Fakat o benim varlığımdan habersizdi. Ama bu beni üzmenin aksine uzaktan sevmesi mutlu ediyordu. Üst sınıflarda ki kızlarla eğlenirken bile benim umrumda olan tek şey onun gülümsemesi.

                        **********

Birden kapı çarptı...
Hayal dünyamdan çıkmış ve hocanın gelmesiyle gerçek dünyaya dönüş yapmıştım.
Şule - İyi misin Esra? diye bana yöneldi.
İyi olduğumu söyleyerek devam ettim.
Kulağım da hala Serkan'ın o kızlarla gülüşmesi ve bir çok  kahkahaaa..
Ders bende değil ben dersten bi haber. Zilin calmasiyla kendimi dışarı attım. Arkadan bir ses -Eve birlikte dönelim mi Esracım?
Döndüm ve konuşan Alperdi sırıtarak bana bakıyordu. Tamam diyerek cevap verdim ve yürümeye başladık.
Kapıyı açtığım da Esin karşımda sarılarak hoşgeldin abloş dedi. Yemeğe oturduk. Kimse konuşmuyor ve yemeğe odaklı bir şekilde karnını doyuruyordu.
Bu aile de bir çok  eksik bir çokta fazla şey vardı.
Huzur ;
Ne eksik ne fazla ama genellikle babadan kaynaklı sorunlar ve hayal kırıklığı.
Annem birden ağlamaya başladı Esine  baktım  oda anlam verememis  bakışlarla  bakıyordu  ki onunda haberi  yok gibiydi tam anneme uzanıp şaşkınlıkla neyini olduğunu soracakken babam birden bire elindeki tuzluğu annemin arkasındaki kapıya  firlatmasiyla hepimiz irkildik bir an da öfkem  kabarmasina rağmen  nedense hiç bir tepki vermeden öylece  hareketsiz kalabilmistim ki Esinin çığlıklarıyla kendime geldim. Neredeyse her akşam  yaşanan  bu bağırış  çağırışlar Esini umursamaz yapmış gibiydi fakat Esin Esranın  aksine içine atan fakat patladığında sinirden kendine bile zarar verebilen bünyede genç kızlık eşiğinde Bir insandı.
Güven ;
Kırılmaya musait, duyulmaya ihtiyaç...
Bi insanı  ne kadar  derine koyarsanız onun yaptığı  iyi kötü her türlü şey sizi olduğundan daha fazla etkiler. Hayatınızda asla değiştiremeyeceğiniz değerler vardır. Hani atsan atilmaz  satsan  satilmaz diyebileceğimiz değerler. Bizim var oluşumuzla  beraber  hayatımızın bir köşesinde var olan şeyler. İyi de olsa kötü de...
Bir kız çocuğunun ilk aşık olduğu adam babasıdır. Her kız  çocuğu gibi  bende o duyguyla büyüdüm.
Kusurlarla kabul edilmiş masum.

Kızımmmm hadi bitanem gel artık..
-Geliyorum babacım geliyorum.
Baba söz verdiğin gibi alcaksın dimi kitabı
-Pazartesi alırız kızım
(Aradan geçen haftalar ve verilmiş sözün tutulmaması)

Heycanla bekliyordum. Kalbim hızlı hızlı çarpıyordu.  
İlk şiir okuma etkinliğim ve babamın gelicek olması beni çok ama çok mutlu ediyordu.
Son on dakika çocuklar hadi...
Esra hadi kızım
Gözlerim babam da gelicek diye bekliyordum anneme bakıyordum ama gözleriyle anlatıyordu sanki umudunu kes kızım der gibi.
O gün babam gelmemişti hayal kırıklığı ve dökülen gözyaşları küçük bir çocuğun güven eksikliği.

Esra babasını çok sevmesine rağmen kücüklüğünden beri hep tutulan sözlerle büyümüştü. Eksik yarım...

Mutluluk;
Ulaşılması güç ve hala ulaşılmamış...