'Yumg boyfriend ko binabasa 'yung mga gawa ko, napakasupportive talaga... Love, ang kyut ko ba? Dejoke. Hi love! Mahal na mahal kita! Sobra po!
※※※※※※※※※※※※※※※
"Everly, ano ba talaga tingin mo sa akin?" Hindi ko alam ang gagawin ko. Bakit ngayon pa! Bakit naabutan niya ako ngayon dito! Kung kelan naman umiiwas ako! Aish! Everly kahit kelan!
"Wei..." dalawa kaming nakaupo dito sa cafeteria. Uwian na. Siguro kanina pa umuwi ang mga estudyante. Iilang classmate ko nalang ang nandito dahil sa pagpapractice ng Performance Task namin.
"Everly... May gusto kaba sa akin?'" ayan na nga ba ang sinasabi ko eh.
"Wei... Alam mo naman ang sagot ko diyan, Hindi ba?" tinignan ko siya ng deretso sa mata niya.
"Bakit sa room, Halos ipagsigawan mong sayo lang ako. Ang lakas ng loob mo. Pero kapag tinatanong kita ng masinsinan at tayong dalawa lang, Parating hindi sagot mo" ayan. Kalma ka naman Wei!
"Wei, I'm sorry. Hindi ko naman intensyong paniwalaan mo 'yun. Alam mo namang kaibigan lang talaga ang turing ko sayo diba? We're friends, Wei. Its just happen na gusto nila 'yung tandem natin" I saw sadness in his eyes. Yung lungkot na ayaw kong makita.
"Bakit sayo ang daling gawin biro? Bakit sayo parang wala lang iyon? Youre so unfair, Everly. Ang selfish mo" nakaramdam ako ng guilt. Na dumadaloy sa katawan ko. Am I that selfish? Maybe, yes. Ugh!
"Wei, I don't want to ruin our friendship. Alam mo namang ikaw lang ang meron ako. Ikaw ang takbuhan ko kapag kailangan ko. Ikaw ang nagiging panyo ko kalag kailangan kita, hindi ba? Kuya kita Wei hindi ba? Diba pinagusapan na natin ang bagay na 'to? Youre a good guy, wei. Youre smart, handsome, tall, everything nasayo na. Marami pang worth it diyan sa tabi tabi, Wei." Sabi ko. Nanahimik siya habang hawak hawak niya ang gitara niya.
"You know how much I like and love you, Everly. Noon palang. Nasasaktan mo ko pero eto parin ako, nasa tabi. I never leave you. Specially, alone. Ikaw lang din ang meron ako Everly. Aanhin ko naman lahat ng katangian niyang kung yung minamahal ko, hindi ako kayang mahalin. Hanggang ngayon, you're only seeing me as your brother and a friend. No more no less" ang bigat talaga sa kalooban ko kapag nakikita ko siyang nahihirapan. Hindi ko alam kung anong pumapasok sa utak ko.
"Wei...." Naiiyak nanaman ako.
"Bakit kasi hindi mo kayang suklian 'yung pagmamahal ko sayo? Ha? Bakit?" Hinawakan niya 'yung dalawang balikat ko. Hindi ako makakibo.
Nararamdaman ko nalang na may nagbabadyang maiinit na likidong tumutulo sa mga mata niya... omaygahd...
"Wei...." pinunasan ko iyon. Damn it! Everly naman kasi! "Wei, wag kanang umiyak please?" Sabi ko sa kanya. Baka maraming nakakita. Jusko.
Mahaba habang katahimikan ang naganap. wala nanamang gustong magsalita.
"Hatid na kita" Tumayo na siya sa pagkakaupo sa cafeteria. inayos niya ang oagkakasukbit ng bag niya.
"Wag na, Wei. Magpahinga kana" Sabi ko sa kanya. Tumayo narin ako at inayos ang pagkakasukbit ng backpack ko.
"No. Magdidilim na, Everly. Wag nang matigas ang ulo" Wala. Hindi naman ako mananalo sa kanya eh. Nauna akong maglakad at nasa likod ko siya.
"Oh! Everly! Wei! uuwi na kayo?" nakasalubong namin si Andine. Kaibigan ko.
"Ah... Oo eh. Bakit?" Tanong ko sa kanya.
"W...Wala naman! Ingat kayo! Wei! Ingatan mo yang kaibigan ko, ha!" Tumango si Wei at nginitian si Andine.
Wei, bakit ang martyr mo? Bakit nagagawa mo pang ngumiti kahit hindi mo na kaya? ang unfair mo naman.
